Ik heb U nodig.
Ik weet niet wat ik nu moet doen, wilt U mij helpen?
Ik begrijp niet wat mijn doen in mijn leven is.
Ik lees in Uw Woord wat U wilt dat ik doe, maar ik heb daar geen zin in.
Ik voel mij zo alleen, bent U er wel?
Ik heb geen zin om anders te zijn dan iedereen, wat U vraagt is te moeilijk.
Allemaal van die die vragen en gedachten die wel eens in mijn hoofd opkomen. Best menselijk, toch? Gisteravond hadden we het erover hoe ik-gericht wel als mens toch zijn. Ook in het geloven. We zijn vaak bezig met onze gevoelens, onze gedachten, onze twijfels en onze levensloop. We hebben iets van God nodig, iets praktische of een richtinggevend briefje uit de hemel. We willen Hem ervaren. En soms als we een hele tijd niet ervaren of horen gaan we twijfelen of hij überhaupt wel bestaat. Ziet Hij mij wel?
In Job 1 vers 21 en 22 lezen we het volgende: 21 En hij zei: ‘Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen.’ 22 Ondanks alles zondigde Job niet en maakte hij God geen enkel verwijt.
Alles wat hij had was weg, alles wat hij was is verdwenen. Toch blijft Job Godgericht. Het is ongelooflijk. Wat ons ook overkomt, wat wij ook voelen, wat wij ook willen. Het maakt niks uit. God is God. Bij geloven gaat het niet om onszelf. Het gaat er niet om dat wij in dit leven gelukkig zijn. Het gaat erom dat wij de Heere onze God liefhebben met ons hele hart, onze hele ziel, onze hele kracht en al ons verstand.
Wil je dat? Wil je God met alles wat je bent liefhebben, gehoorzamen en dienen? Ongeacht van je levensomstandigheden, je gevoelens, de mensen om je heen?Het klinkt je misschien wat radicaal in de oren. Maar als we later voor God staan zegt Hij niet: ''Was je gelukkig dit leven, zoja dan maakt het mij allemaal niks meer uit!'' Hij zegt ook niet: ''Ja, je had het ook wel zwaar te verduren in je leven, weet je wat je gedaan hebt maakt ook eigenlijk niks uit.'' In Jakobus 2: 24 lezen we het volgende: ''Gij ziet, dat een mens gerechtvaardigd wordt uit werken en niet slechts uit geloof.'' Wat je in dit leven doet, doet er toe voor later!
Hoe vul jij dit in je leven in? Durf jij het aan om boven alles Godgericht te zijn, en niet op jezelf? Zou je leven er anders uitzien als je (nog) (meer) Godgericht zou leven?
dinsdag 29 januari 2013
vrijdag 11 januari 2013
Gezondheid!
Sinds enige tijd letten we hier thuis meer op onze gezondheid. Niet dat we eerder ongezond aten of leefden, maar het kon beter (vond ik vooral, volgens mij had het mannelijke deel van ons gezin er niet zo'n last van. Wat is er mis met koekjes, snoepjes, en chips in grote hoeveelheden dan?). Teveel ergens van is nooit goed natuurlijk ;).
Dus toen deden de moerbeijbessen, de goij bessen en de chlorella-algen intrede in ons huis. Ze werden in eerste instantie door ons allen met argusogen bekeken. En toen geroken.... en toen werd er voorzichtig geproefd. En wat bleek: moerbeijbessen smaken net als krentjes, goij besjes smaken lekker in de cruesli en chlorella... sja. Het bleek dat dit eigenlijk hartstikke smerig smaakte, maar wel ontzettend gezond is dus die algen: dat is gewoon even doorslikken met de neus dicht. Met water, op de nuchtere maag.
Van te voren had ik best wel bedacht hoe dat met de kinderen moest. Ze zijn meestal niet zo van de nieuwe dingen, dus in eerste instantie ben ik gewoon zelf begonnen met de rare gezonde dingen. En wat bleek,eigenlijk al naar een paar dagen wilde ze ook weleens proeven. En nu, een paar weken later, zitten we dagelijks aan de kakivruchten, de acai vruchtensappen en de amandelen. We krijgen onze dagelijkse vitaminen zo wel binnen:
- Ijzer, calcium, vitamine C en K, anti oxidanten, vezels.
- Seleen, zink, beta-caroteen, vitamine C, calcium.
- Vitamine b2, b3, b6, b12, magnesium, eiwitten.
Nee, we volgen geen dieet en zijn ook geen gezondheidsfreaks geworden. Wel probeer ik mijzelf en mijn gezin bewust te maken van de brandstof die we in ons lichaam stoppen. En dat bepaalde voedingstoffen een hoger rendement opleveren dan andere. En dat we gebruik kunnen maken van de natuurlijk brandstoffen die de natuur ons geeft zodat ons lichaam zo optimaal mogelijk kan groeien en werken.
 |
| Moerbeijbessen |
 |
| Goijbessen |
woensdag 9 januari 2013
Kleine kinderen worden groot!
Over 8 weken zal Raphael 4 worden en ook naar school gaan, zo breekt er dan in zijn leven een nieuwe fase aan. Hij heeft er al ontzettend veel zin in en vraagt natuurlijk regelmatig wanneer hij al mag. Nathan zit in verband met onze verhuizing sinds deze week op de nieuwe school en heeft het ook naar zijn zin. Dat doet mijn moederhart goed!
Met het naar school gaan komen er ook nieuwe invloeden in ons gezin. Onze kinderen gaan naar een school waar veel verschillende mensen met verschillende levenswijzen zitten. Dit is een bewuste keuze van ons als ouders omdat we het belangrijk vinden onze kinderen te leren dat ''de echte wereld'' ook zo in elkaar zit. Alle mensen zijn en denken anders en dat is ok. Verschillen zijn waardevol. Hoe kun je dan toch met elkaar samenleven, van elkaar leren en ook samenwerken? En ook het besef dat zij zelf ook anders zijn, dat wij anders in het leven staan en dat dat ook ok is. Zelfvertrouwen. Erg belangrijk. Toch zijn er ook soms dingen die niet fijn zijn.
Soms maak ik mij wel eens zorgen (wie niet ;)) over de geestelijke gesteldheid van de kinderen. Thuis kan ik precies filteren wat ze wel of niet doen, zien, horen of willen. Op school en tijdens het spelen met vriendjes kan dat niet. Ze doen misschien dingen die ze eigenlijk niet willen of zien iets op televisie waar ze bang van worden. Het loslaten van mijn kinderen is moeilijk. De verantwoordelijkheid drukt zwaar. Op de momenten dat het mij soms wel eens aanvliegt probeer ik voor mijn kinderen bidden. Dat ze beschermt mogen zijn, dat ze het zelfvertrouwen hebben om ''nee'' te zeggen als het nodig is en dat ze mogen bedenken dat Gods Geest in hen woont en ze niet bang hoeven te zijn. Het sterkt mij ook, om te bedenken dat ik mijn kinderen eigenlijk samen met Hem mag opvoeden. Als ik ze loslaat, houdt Hij ze vast. Wat er ook met ze gebeurt, Hij is erbij.
Natuurlijk weet ik dat dit niet betekend dat mijn kinderen niks zal overkomen. Maar niet wat er gebeurt, maar hoe ik daarmee om ga bepaalt de geestelijke gesteldheid van het hart van mijn kinderen. Ik vind rust en de vrede in mijn hart. En als Nathan dan zegt: ''ik ga later een meisje trouwen die ook van God houdt zodat we samen van Hem kunnen houden'' kan ik alleen maar glimlachen en bidden dat deze hartsgesteldheid hem nog lang bij mag blijven.
Dank U Vader voor mijn prachtige kinderen en dank U dat U ze vast houdt als ik ze (met moeite) los probeer te laten!
dinsdag 10 april 2012
Pannekoekenfeest
Zo, in de drukte van het gezin zijn we ineens alweer in het Ongezuurde Brodenfeest aanbeland. Na een ruime week van poetsen is ons hele huis vrij van zuurdesem (beter bekend als gist tegenwoordig). Dit feest is ook een van de 8 feesten die God ons gaf in Leviticus 23, en wordt vooraf gegaan door het Pesach.
Afgelopen vrijdagavond hebben we dan ook, voor het eerst met alleen ons gezin, de Seder gevierd. Dit is een symbolische maaltijd, waarvan wordt aangenomen dat deze ook door Jezus werd gevierd met zijn discipelen en waarop volgens velen ''het avondmaal'' is ingesteld. De kinderen vonden het allemaal erg interessant, Flip de beer uit Nathans klas logeerde dit weekend bij ons, hij mocht ook meedoen. We zaten aan een gedekte tafel met in het midden een groot bord. Op dit bord lagen mieriksworel, peterselie met zout water, een ei, lamsbot, charoset (een appel/notenmengsel) en natuurlijk matzes. De heer des huizes las de Haggada voor, dat is een soort liturgie. De kinderen deden ernstig mee met het drinken van de 4 bekers (druivensap dan he), en keken vol bewondering toe hoe papa de wijn op het witte tafelkleed spatte (dat zijn tranen). Op een gegeven moment zijn er 3 matzes, waarvan de middelste verbroken word en vervolgens verstopt. De kinderen mochten deze aan het einde van de maaltijd zoeken (is dat geen prachtig symbool van de drie-eenheid, en de middelste matze, de zoon, die verbroken word en verstopt..)?! Aan het einde hebben we nog even flink de kamer doorgedanst op hava nagila hava en andere gouwe ouwes. Het was ontzettend mooi en bijzonder om met elkaar deze maaltijde te vieren.
Vanaf dit moment begon het Ongezuurde Brodenfeest. Alle gist het huis uit, en dan voor 7 dagen lang geen gist eten. Dus geen boterhammen. Vandaar dat dit feest ook wel het pannekoekenfeest heet ;), elke dag pannekoeken eten is een feest! Het schoonmaken was best pittig, maar wat was alles heerlijk schoon. Dit alles doe je natuurlijk niet zomaar, er zit een geestelijke les achter. In de bijbel is zuurdesem/gist een symbool voor zonde. Ongezuurde Brodenfeest gaat dus over levensheiliging, je leven ontdoen van zonde en proberen rein en heilig te leven voor God. Het gaat God om ons hart, om een schoon levenshuis.
Het is prachtig om te zien hoe God door Zijn feesten heen het heilsplan voor de wereld heeft verweven. En om te zien hoeveel symboliek er zit in bepaalde joodse tradities voor het vieren van deze feesten, dit terwijl veel joden hun Messias nog niet gevonden hebben! Om Zijn feesten samen met mijn gezin te mogen vieren is een zegen voor ons allemaal. Dat we 8 dagen lang pannekoeken eten kan daar dan ook nog wel bij..... (al verlang ik stiekum al wel weer een beetje naar een lekkere bruine boterham met kaas :)).
Afgelopen vrijdagavond hebben we dan ook, voor het eerst met alleen ons gezin, de Seder gevierd. Dit is een symbolische maaltijd, waarvan wordt aangenomen dat deze ook door Jezus werd gevierd met zijn discipelen en waarop volgens velen ''het avondmaal'' is ingesteld. De kinderen vonden het allemaal erg interessant, Flip de beer uit Nathans klas logeerde dit weekend bij ons, hij mocht ook meedoen. We zaten aan een gedekte tafel met in het midden een groot bord. Op dit bord lagen mieriksworel, peterselie met zout water, een ei, lamsbot, charoset (een appel/notenmengsel) en natuurlijk matzes. De heer des huizes las de Haggada voor, dat is een soort liturgie. De kinderen deden ernstig mee met het drinken van de 4 bekers (druivensap dan he), en keken vol bewondering toe hoe papa de wijn op het witte tafelkleed spatte (dat zijn tranen). Op een gegeven moment zijn er 3 matzes, waarvan de middelste verbroken word en vervolgens verstopt. De kinderen mochten deze aan het einde van de maaltijd zoeken (is dat geen prachtig symbool van de drie-eenheid, en de middelste matze, de zoon, die verbroken word en verstopt..)?! Aan het einde hebben we nog even flink de kamer doorgedanst op hava nagila hava en andere gouwe ouwes. Het was ontzettend mooi en bijzonder om met elkaar deze maaltijde te vieren.
Vanaf dit moment begon het Ongezuurde Brodenfeest. Alle gist het huis uit, en dan voor 7 dagen lang geen gist eten. Dus geen boterhammen. Vandaar dat dit feest ook wel het pannekoekenfeest heet ;), elke dag pannekoeken eten is een feest! Het schoonmaken was best pittig, maar wat was alles heerlijk schoon. Dit alles doe je natuurlijk niet zomaar, er zit een geestelijke les achter. In de bijbel is zuurdesem/gist een symbool voor zonde. Ongezuurde Brodenfeest gaat dus over levensheiliging, je leven ontdoen van zonde en proberen rein en heilig te leven voor God. Het gaat God om ons hart, om een schoon levenshuis.
Het is prachtig om te zien hoe God door Zijn feesten heen het heilsplan voor de wereld heeft verweven. En om te zien hoeveel symboliek er zit in bepaalde joodse tradities voor het vieren van deze feesten, dit terwijl veel joden hun Messias nog niet gevonden hebben! Om Zijn feesten samen met mijn gezin te mogen vieren is een zegen voor ons allemaal. Dat we 8 dagen lang pannekoeken eten kan daar dan ook nog wel bij..... (al verlang ik stiekum al wel weer een beetje naar een lekkere bruine boterham met kaas :)).
zaterdag 17 maart 2012
Chocolade-kaneeltaart
Nodig:
1. Leg per keer 2 cirkels op een ingevet bakblik en warm de oven voor op 200 graden.
2. Roer de boter met de suiker zacht en romig, voeg dan een ei toe. Als het ei is opgenomen, ook het andere ei toevoegen. Zeef tot slot de bloem en kaneel in de boter en mix er een zacht doch stevig beslag van.
3. Leg 4 eetlepels beslag op een cirkel en strijk het uit (ik deed het met een pannekoekenomdraaiding, kan ook met een spatel) tot een mooie cirkel. Bak elke keer 2 cirkels tegelijk voor ongeveer 10 minuten. Helemaal af laten koelen op rooster, maar laat het papier wel zitten! Maak zo ongeveer 14 plakken.
4. Klop voor de vulling slagroom zeer stijf met cacao en poedersuiker.
5. Bouw nu een toren van laagjes koek (zonder bakpapier) en laagjes vulling. Eindig met vulling en bestrooi de taart met de geraspte chocola.
Dit is echt zon taart die na een dag nog lekkerder smaakt dan op de dag dat hij gemaakt is. Na het maken minimaal 30 minuten laten staan voor op eten. Ik hoor graag hoe jullie hem vonden smaken!!
- 14 cirkels van 23 cm doorsnee gemaakt van bakpapier
- 350 gram roomboter
- 450 gram basterdsuiker
- 2 eieren
- 300 gram bloem (gezeefd)
- 2 eetlepels kaneel
- 8 dl slagroom
- 75 gram cacao
- 50 gram poedersuiker
- 75 gram geraspte of geschilde chocolade
1. Leg per keer 2 cirkels op een ingevet bakblik en warm de oven voor op 200 graden.
2. Roer de boter met de suiker zacht en romig, voeg dan een ei toe. Als het ei is opgenomen, ook het andere ei toevoegen. Zeef tot slot de bloem en kaneel in de boter en mix er een zacht doch stevig beslag van.
3. Leg 4 eetlepels beslag op een cirkel en strijk het uit (ik deed het met een pannekoekenomdraaiding, kan ook met een spatel) tot een mooie cirkel. Bak elke keer 2 cirkels tegelijk voor ongeveer 10 minuten. Helemaal af laten koelen op rooster, maar laat het papier wel zitten! Maak zo ongeveer 14 plakken.
4. Klop voor de vulling slagroom zeer stijf met cacao en poedersuiker.
5. Bouw nu een toren van laagjes koek (zonder bakpapier) en laagjes vulling. Eindig met vulling en bestrooi de taart met de geraspte chocola.
Dit is echt zon taart die na een dag nog lekkerder smaakt dan op de dag dat hij gemaakt is. Na het maken minimaal 30 minuten laten staan voor op eten. Ik hoor graag hoe jullie hem vonden smaken!!
zondag 5 februari 2012
Overheerlijke chocolade taart voor Johan!
Bodem
175 gr biscuitjes in kruimels
50 gram suiker
75 gram gesmolten boter
Vulling
100 gram suiker
50 gram bloem
1 theelepel zout
1 dl melk
50 gram chocolade in brokjes
3 geklopte eierdooiers
75 gram boter
1 theelepel vanille essence
250 ml slagroom
Verder nog
23 cm taartvorm
Deegroller
Dunschiller
Oven
Om te beginnen verwarm je de oven voor op 180 graden. Vet de taartvorm in met boter. Meng in een bak de verkruimelde biscuits met suiker en gesmolten boter met een lepel. Verder het mengsel over de bodem en de zijkanten van de taartvorm. Bak deze bodem voor 5 tot 8 minuten in de oven.
Meng in een pan met dikke bodem de bloem, suiker, zout en melk door elkaar tot een soort saus. Verwarm dit, en roer de chocolade erdoor totdat hij is gesmolten. Laat alles 10 minuten al roerend (!) opkoken. Dit roeren is erg belangrijk anders brand de boel aan. Neem de pan van het vuur voordat je met het volgende onderdeel begint. Klop in een kom de eierdooiers los met wat chocoladesaus, en giet dit mengsel al roerend terug in de pan. Verwarm op het vuur totdat de sdaus dik en romig is. Neem de pan van het vuur en roer er de boter en de vanille essence doorheen. Giet alles in de voorgebakken taartbodem, en dek af. Laat minimaal 4 uur afkoelen in de koelkast. Klop voor het opdienen de slagroom lobbig met wat suiker en verspreid deze over de vulling!
De taart word nog extra mooi en lekker door de volgende simpele versiering. Neem een stuk chocolade van de chocoladereep, en zet het gasfornuis aan. Houd het stuk chocola heel kort boven het vuur. Neem de dunschiller en schil hiermee chocoladekrullen van het stuk af. Herhaal dit, en verspreid de krullen over de taart en serveer. Een echte overheerlijke chocoladetaart die, vanwege de caramelachtige vulling, ook geliefd is bij niet-chocoladeliefhebbers!
175 gr biscuitjes in kruimels
50 gram suiker
75 gram gesmolten boter
Vulling
100 gram suiker
50 gram bloem
1 theelepel zout
1 dl melk
50 gram chocolade in brokjes
3 geklopte eierdooiers
75 gram boter
1 theelepel vanille essence
250 ml slagroom
Verder nog
23 cm taartvorm
Deegroller
Dunschiller
Oven
Om te beginnen verwarm je de oven voor op 180 graden. Vet de taartvorm in met boter. Meng in een bak de verkruimelde biscuits met suiker en gesmolten boter met een lepel. Verder het mengsel over de bodem en de zijkanten van de taartvorm. Bak deze bodem voor 5 tot 8 minuten in de oven.
Meng in een pan met dikke bodem de bloem, suiker, zout en melk door elkaar tot een soort saus. Verwarm dit, en roer de chocolade erdoor totdat hij is gesmolten. Laat alles 10 minuten al roerend (!) opkoken. Dit roeren is erg belangrijk anders brand de boel aan. Neem de pan van het vuur voordat je met het volgende onderdeel begint. Klop in een kom de eierdooiers los met wat chocoladesaus, en giet dit mengsel al roerend terug in de pan. Verwarm op het vuur totdat de sdaus dik en romig is. Neem de pan van het vuur en roer er de boter en de vanille essence doorheen. Giet alles in de voorgebakken taartbodem, en dek af. Laat minimaal 4 uur afkoelen in de koelkast. Klop voor het opdienen de slagroom lobbig met wat suiker en verspreid deze over de vulling!
De taart word nog extra mooi en lekker door de volgende simpele versiering. Neem een stuk chocolade van de chocoladereep, en zet het gasfornuis aan. Houd het stuk chocola heel kort boven het vuur. Neem de dunschiller en schil hiermee chocoladekrullen van het stuk af. Herhaal dit, en verspreid de krullen over de taart en serveer. Een echte overheerlijke chocoladetaart die, vanwege de caramelachtige vulling, ook geliefd is bij niet-chocoladeliefhebbers!
Op gesprek bij God
Ik wil in gesprek met U blijven, ik wil als een Vriend voor U zijn.
Neem mijn hart breek de trots uit mijn leven ook al doet het pijn.
Soms lijkt mijn gebed niet te landen, soms lijkt de hemel van steen.
Toch vertrouw ik Uw woorden van leven: Ik ben nooit alleen.
Ik wil niet leven op de vlakte, ik verlang naar de top van de berg.
Ik geef U al mijn angst en zwakten, Uw Geest maakt mijn handen weer sterk!
Til mij op! Wijs mij Uw weg! Ik wil U volgen!
In gesprek van Gerald Troost.
Ken je dat gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt? Dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je zegt of doet, of niet doet. Is die liefde je weleens aangeboden? En kon je hem toen aannemen? Deze gedachten vlogen vanmiddag door mijn hoofd, naar aanleiding van een preek die ik had gehoord. Het ging over Jezus volgen. Tijdens en na de preek voelde ik mij enthousiast worden. De spreker (83 jaar oud en stil going strong!) was op dreef en raakte een gevoelige snaar in mij. Jezus volgen, dat is namelijk iets wat ik heel erg graag wil!
Toen ik thuiskwam besloot ik wat tijd alleen door te brengen, met mijn bijbel kroop ik onder de dekens. In gesprek met God wilde ik aangeven dat ik Hem wilde volgen, Hem wilde kennen. Alleen het was, van mijn kant in elk geval, nogal een raar gesprek. Ik hoorde mijzelf de volgende dingen zeggen: ''God, kunt U mij laten zien wat Uw plan voor mijn leven is, zodat ik hierin kan wandelen. God, kunt U mij laten zien waar ik niet goed mee bezig ben zodat ik hier mee aan de slag kan. God wilt U mij helpen meer bijbel te lezen en blij te zijn zodat ik U kan uitstralen?'' Ik voelde me behoorlijk wanhopig eigenlijk. Het voelde alsof ik niet goed bezig was. Toen dacht ik terug aan mijn doop, en aan het proces wat daaraan vooraf ging. Ik worstelde met God onvoorwaardelijke Liefde, ik voelde mij niet perfect genoeg om mij te laten dopen. Toen liet God mij voelen dat hij van mij houdt, ook al was ik toen nog niet perfect.
En nu, ruim 11 jaar later en nog steeds verre van perfect, worstel ik hier nog steeds mee. Ik kan bijna niet geloven dat God van mij houdt, zonder dat ik iets voor Hem doe. Ik vind het moeilijk als ik merk dat God mij zegent, en heb dan altijd het gevoel dat ik iets terug moet doen,bijvoorbeeld meer bijbel lezen of meer aanbiddingsmuziek luisteren. In mijn gebed van vanmiddag was ik alweer alleen maar bezig met wat ik voor Hem kon doen, hoe ik voor Hem kon veranderen. Ik was al bijna weer een plan aan het smeden over welk tijdstip ik het beste elke dag stille tijd kon houden. Het willen lijkt soms zo makkelijk door te slaan in ''moeten'', moeten van mijzelf. Maar ik moet hem niet volgen, ik WIL Hem volgen. Ik wil niet bezig zijn met die balans van goede en slechte daden, ik wil niet al mijn tijd geven om voor Hem bezig te zijn. Ik wil Hem graag leren kennen om wie Hij is, en niet om wat Hij voor mij doet. Soms kan ik zo druk bezig zijn VOOR Hem, dat ik vergeet om MET Hem bezig te zijn. Het is nutteloos om mij druk te maken voor Hem, terwijl ik Hem niet ken!
Het zou net zijn alsof ik alleen maar bezig ben om voor mijn man eten te maken, kleren te wassen, zijn bed op te maken en al zijn troep achter zijn kont op te ruimen ZONDER dat ik samen met hem eet, met hem in een bed lig en met hem tijd doorbreng. Ik leer hem niet kennen door iets voor hem te doen, maar simpelweg door bij hem te zijn en tijd door te brengen.
God is een God van relatie, Hij wil graag in gesprek met mij! Niet een soort sollicitatiegesprek om te kijken wat ik voor Hem kan betekenen, maar meer een soort van date...?!
Neem mijn hart breek de trots uit mijn leven ook al doet het pijn.
Soms lijkt mijn gebed niet te landen, soms lijkt de hemel van steen.
Toch vertrouw ik Uw woorden van leven: Ik ben nooit alleen.
Ik wil niet leven op de vlakte, ik verlang naar de top van de berg.
Ik geef U al mijn angst en zwakten, Uw Geest maakt mijn handen weer sterk!
Til mij op! Wijs mij Uw weg! Ik wil U volgen!
In gesprek van Gerald Troost.
Ken je dat gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt? Dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je zegt of doet, of niet doet. Is die liefde je weleens aangeboden? En kon je hem toen aannemen? Deze gedachten vlogen vanmiddag door mijn hoofd, naar aanleiding van een preek die ik had gehoord. Het ging over Jezus volgen. Tijdens en na de preek voelde ik mij enthousiast worden. De spreker (83 jaar oud en stil going strong!) was op dreef en raakte een gevoelige snaar in mij. Jezus volgen, dat is namelijk iets wat ik heel erg graag wil!
Toen ik thuiskwam besloot ik wat tijd alleen door te brengen, met mijn bijbel kroop ik onder de dekens. In gesprek met God wilde ik aangeven dat ik Hem wilde volgen, Hem wilde kennen. Alleen het was, van mijn kant in elk geval, nogal een raar gesprek. Ik hoorde mijzelf de volgende dingen zeggen: ''God, kunt U mij laten zien wat Uw plan voor mijn leven is, zodat ik hierin kan wandelen. God, kunt U mij laten zien waar ik niet goed mee bezig ben zodat ik hier mee aan de slag kan. God wilt U mij helpen meer bijbel te lezen en blij te zijn zodat ik U kan uitstralen?'' Ik voelde me behoorlijk wanhopig eigenlijk. Het voelde alsof ik niet goed bezig was. Toen dacht ik terug aan mijn doop, en aan het proces wat daaraan vooraf ging. Ik worstelde met God onvoorwaardelijke Liefde, ik voelde mij niet perfect genoeg om mij te laten dopen. Toen liet God mij voelen dat hij van mij houdt, ook al was ik toen nog niet perfect.
En nu, ruim 11 jaar later en nog steeds verre van perfect, worstel ik hier nog steeds mee. Ik kan bijna niet geloven dat God van mij houdt, zonder dat ik iets voor Hem doe. Ik vind het moeilijk als ik merk dat God mij zegent, en heb dan altijd het gevoel dat ik iets terug moet doen,bijvoorbeeld meer bijbel lezen of meer aanbiddingsmuziek luisteren. In mijn gebed van vanmiddag was ik alweer alleen maar bezig met wat ik voor Hem kon doen, hoe ik voor Hem kon veranderen. Ik was al bijna weer een plan aan het smeden over welk tijdstip ik het beste elke dag stille tijd kon houden. Het willen lijkt soms zo makkelijk door te slaan in ''moeten'', moeten van mijzelf. Maar ik moet hem niet volgen, ik WIL Hem volgen. Ik wil niet bezig zijn met die balans van goede en slechte daden, ik wil niet al mijn tijd geven om voor Hem bezig te zijn. Ik wil Hem graag leren kennen om wie Hij is, en niet om wat Hij voor mij doet. Soms kan ik zo druk bezig zijn VOOR Hem, dat ik vergeet om MET Hem bezig te zijn. Het is nutteloos om mij druk te maken voor Hem, terwijl ik Hem niet ken!
Het zou net zijn alsof ik alleen maar bezig ben om voor mijn man eten te maken, kleren te wassen, zijn bed op te maken en al zijn troep achter zijn kont op te ruimen ZONDER dat ik samen met hem eet, met hem in een bed lig en met hem tijd doorbreng. Ik leer hem niet kennen door iets voor hem te doen, maar simpelweg door bij hem te zijn en tijd door te brengen.
God is een God van relatie, Hij wil graag in gesprek met mij! Niet een soort sollicitatiegesprek om te kijken wat ik voor Hem kan betekenen, maar meer een soort van date...?!
Abonneren op:
Posts (Atom)