De afgelopen week moest ik telkens weer aan deze blog denken, en tot mijn schaamte heb ik ruim 4 jaar geen letter op papier gezet. Inmiddels is er in onze gezinssituatie wel een en ander verandert. Sinds oktober 2015 lopen hier namelijk 3 zonen rond in plaats van 2. We hebben ontzettend moeten wennen aan het hele 'we hebben weer een baby in huis-idee', maar nu hij de 1 gepasseerd is voelt het allemaal weer heel vertrouwd en zijn we weer gewend (al is het nu gewoon met nog wat meer herrie, rommel en wasgoed :)).
Nu de oudste langzaam richting de puberteit opschuift, merk ik dat mijn rol als moeder eigenlijk ook wat zou moeten veranderen. Was het eerst vooral grenzen aangeven, veel zuchten en brommen en en voordoen, het lijkt nu op te schuiven naar gesprekken over grenzen, zuchten en brommen en hopen dat alles wat je er al die tijd instopte er ook uitkomt. En soms word ik dan toch verrast door mijn kind. Soms zie ik een flitsje van de volwassen man die hij zou kunnen zijn, en tegelijk komt daar de angst voor de puberteit. Want eerlijk is eerlijk, ik zie er best een beetje tegenop. Ik hoor toch veel verhalen van collega-moeders over ruzies, brutaliteit en schelden. En dan denk ik, hoe ga ik (en hij) het ooit overleven? Gelukkig hoor ik wel verhalen over kinderen die de puberteit een soort vrolijk doorhuppelen. Ik was zelf ook een vrij gemakkelijke puber (de ergste dingen die ik deed waren een keer een nepneuspiercing nemen en een keer stiekum gaan stappen toen ik 16 was), ik moet er maar hopen dat ik die genen heb doorgegeven aan de kinderen.
Al teruglezen over mijn blog kom ik mijn dilemma over het thuisblijfmoederschap ook weer tegen. En verhip, het dilemma kwam het afgelopen jaar weer voorbij. Al een tijdje was daar weer die onvrede. Ik had het gevoel mij niet te ontwikkelen, alsof mijn hersenen stil stonden en ik niks presteerde. Ja, ik had net een kindje gekregen waar ik ontzettend druk mee was maar toch was die onvrede daar weer. Ik zal er eens een andere blog tegenaan gooien om uit de doeken te doen hoe ik mij daar overheen heb geworsteld.
maandag 30 januari 2017
dinsdag 26 november 2013
Balans
Bepaalde themas blijven terugkomen in mijn leven, herken je dat? Het zoeken naar balans is er voor mij zo eentje. Blijkbaar heb ik moeite met het zoeken naar balans. Ben ik dan iemand die snel doorslaat? Dat idee heb ik niet, ik krijg vaak genoeg te horen dat wij als gezin juist zo in balans lijken (en ook zijn). Waardoor voel ik mij dan wel vaak uit balans?
In de grote lijnen ben ik ook wel in balans. Mijn onbalans zit hem in de kleine dingen. Eerst dagen lang weinig energie hebben, vervolgens wat energie krijgen, het hele huis van top tot teen schoonmaken en dan weer een paar dagen weinig energie. Waarom kan ik niet gewoon elke dag een beetje doen? Wekenlang weinig met God bezig zijn, savonds wel bidden voor het slapengaan en dat was het wel, vervolgens een week lang continue bidden, zingen en in contact zijn. Na die week ben ik het eigenlijk zo zat om de hele dag zo ''geestelijk'' bezig te zijn waardoor ik de dagen erop weer terugzak naar 2 keer bidden op een dag. Waarom kan ik niet elke dag ''gewoon normaal'' doen? Gezond eten, soms heb ik weken dat ik elke dag vers brood heb, gezond zelfgemaakt avondeten en geen snoepjes of koekjes in huis heb. Vervolgens gaat het een dagje mis door onvoorziene omstandigheden, en gooi ik de handdoek in de ring. Waarom kan ik niet gewoon gematigd zijn?
Wat ziet hier achter, wat gaat er toch telkens mis bij mij? Is het mijn persoonlijkheid, ben ik te perfectionistische? Verdeel ik mijn energie niet goed? Of zijn mijn plannen te groots, denk ik teveel en doe ik te weinig? En welke rol spelen mijn hormonen hierin eigenlijk? Of is dit gewoon typische iets vrouwelijks en hoef ik mij totaal geen zorgen te maken? Er zitten ook wel voordelen aan, wegen die op tegen de nadelen?
Ik voel zon situatie trouwens nu ook op mijn blog aankomen. Eerst maanden niet bloggen, en vervolgens 5 bogs in een week eruit gooien.... thats me!
Chanoeka 2013!
Van 28 november tot 5 december vieren wij in ons huis Chanoeka. Het feest Chanoeka is al een behoorlijk oud feest, waarvan het onstaan beschreven staat in het apocriefe boek Makkabeeen. Chanoeka is geen feest wat beschreven word in Leviticus 23. Het is, net als het purimfeest uit het bijbelboek Esther, later ontstaan. Daarom word dit feest ook wel een halffeest genoemd. In Johannes 10:22-24 lezen we dat Jezus ook Chanoeka vierde, hierbij word een andere naam van het feest gebruikt namelijk ''Vernieuwingsfeest''. Het is dus een bijbels verantwoord feest. Voor ons is het hiermee ook een mooi tegenhanger voor de (nog weer later ontstane) door anderen gevierde December feesten.
In het jaar 164 voor Christus was er een griekse koning genaamd Antiochius die het judaisme wilde verbieden. Hij bracht varkens en afgodsbeelden in de tempel om zo de naam van God (Adonai) te ontheiligen. Het Joodse volk en haar manier van leven dreige ten onder te gaan aan het Hellinisme (griekse manier van leven), en er was een man genaamd Matthatias die dit niet wilde laten gebeuren. Met zijn gezin en mederstanders versloegen zij de grieken en heroverden Jeruzalem en de tempel terug. Deze opstand duurde 3 jaar. Om de tempel opnieuw te heiligen haalden ze alle varkens en afgodsbeelden de tempel uit.Wat een wonder! Dit gebeurde op de dag dat het Loofhuttenfeest begon, waarbij elke dag kaarsen aan gestoken worden, een feest wat 8 dagen duurt. Volgens joodse overlevering gebeurde er NOG een wonder. Vanwege het aansteken van de kaarsen hadden ze olie nodig, maar er was nog maar genoeg olie voor 1 dag. Toch konden van die olie de de kaarsen 8 dagen branden. De Makkabeeen (hamers) zagen dit ook als een wonder van God! Ze besloten het feest Chanoeka (herinwijding) te noemen. Hierbij word vanuit bijbels oogpunt dus de overwinning van de Makabeeen gevierd, en vanuit de joodse traditie ook ''het wonder van de olie''.
Voor het feest is er een speciale kandelaar met 9 armen, ''chanoekia'' genaamd. 8 op gelijke hoogte, en een 9e lager (of hoger). Deze negende word ''sjamasj'' genoemd (helper). Elke avond word er een kaarsje meer aangestoken, met behulp van de ''sjamash''. Totdat op de laatste dag alle kaarsen branden. In ons gezin hebben we er voor gekozen om na het aansteken van de kaarsen een cadeautje te geven, en om elke dag lekkere, zoete lekkernijen te eten om met elkaar te genieten. En te gedenken dat God wonderen doet!
De kinderen kijken dit jaar enorm uit naar Chanoeka. De kadootjes liggen al op zolder verstopt en opa en oma komen ook gezellig meevieren.
In het jaar 164 voor Christus was er een griekse koning genaamd Antiochius die het judaisme wilde verbieden. Hij bracht varkens en afgodsbeelden in de tempel om zo de naam van God (Adonai) te ontheiligen. Het Joodse volk en haar manier van leven dreige ten onder te gaan aan het Hellinisme (griekse manier van leven), en er was een man genaamd Matthatias die dit niet wilde laten gebeuren. Met zijn gezin en mederstanders versloegen zij de grieken en heroverden Jeruzalem en de tempel terug. Deze opstand duurde 3 jaar. Om de tempel opnieuw te heiligen haalden ze alle varkens en afgodsbeelden de tempel uit.Wat een wonder! Dit gebeurde op de dag dat het Loofhuttenfeest begon, waarbij elke dag kaarsen aan gestoken worden, een feest wat 8 dagen duurt. Volgens joodse overlevering gebeurde er NOG een wonder. Vanwege het aansteken van de kaarsen hadden ze olie nodig, maar er was nog maar genoeg olie voor 1 dag. Toch konden van die olie de de kaarsen 8 dagen branden. De Makkabeeen (hamers) zagen dit ook als een wonder van God! Ze besloten het feest Chanoeka (herinwijding) te noemen. Hierbij word vanuit bijbels oogpunt dus de overwinning van de Makabeeen gevierd, en vanuit de joodse traditie ook ''het wonder van de olie''.
Voor het feest is er een speciale kandelaar met 9 armen, ''chanoekia'' genaamd. 8 op gelijke hoogte, en een 9e lager (of hoger). Deze negende word ''sjamasj'' genoemd (helper). Elke avond word er een kaarsje meer aangestoken, met behulp van de ''sjamash''. Totdat op de laatste dag alle kaarsen branden. In ons gezin hebben we er voor gekozen om na het aansteken van de kaarsen een cadeautje te geven, en om elke dag lekkere, zoete lekkernijen te eten om met elkaar te genieten. En te gedenken dat God wonderen doet!
De kinderen kijken dit jaar enorm uit naar Chanoeka. De kadootjes liggen al op zolder verstopt en opa en oma komen ook gezellig meevieren.
donderdag 13 juni 2013
Gelukkig zijn het niet mijn woorden.....
In de afgelopen weken is er een paar keer tegen mij gezegd door vriendinnen dat ik wel ''extreem'' ben in hoe ik leef, maar wel op een positieve manier werd er dan achter aan gezegd. Ik denk dus dat ik het als een compliment mag opvatten. Het lijkt wel abnormaal om de bijbel te lezen, en vervolgens te doen wat er staat. De laatste weken word ik zelf ontzettend bepaald bij het thema ''vertrouwen op God''. De gelijkenis van de zaaier kwam voorbij, de gelijkenis van de wijze en de dwaze man die een huis bouwden, een prachtig nummer van Christian Verwoerd ( Als de berg Sion ).
Het lijkt alsof God weer bezig is mij iets te leren ;). Hij gaat weer een stapje verder. Niet diegene die het Woord horen, maar diegene die doen wat Hij zegt. Wie zijn vertrouwen op God stelt, komt niet bedrogen uit. Niet wankelen, maar blijven staan. En dan merk je dat het best moeilijk is om Gods Woord blindelings te vertrouwen. Want blijkbaar vinden veel mensen dat ''extreem''. En dat is lastig. Er komt strijd. En ernstig genoeg komt die strijd uit twee hoeken, zowel vanuit gelovigen als vanuit ongelovigen. Dan rest er voor mij maar 1 ding: vertrouwen op God, op Zijn zachte stem in mij. Die stem die fluistert: Volg mij.
Ben ik bereid om de consequenties te aanvaarden? Ben ik bereid helemaal alleen met mijn man en God te staan. Kan ik de strijd aan? Want een strijd, dat is het echt. Ik ben over het algemeen niet zo iemand die ''achter elke boom een boze geest ziet''. Maar de machten van de duisternis die trekken aan ons. ''god zit in jezelf'', ''ach, als jij denkt dat je zo moet leven moet je dat maar doen, als het voor jou maar goed voelt'', ''je moet jezelf ontwikkelen en verrijken'', ''wat geeft het dat de bron ergens fout van is, het is zo onschuldig'', ''God is liefde, dus speel het niet zo zwart-wit''. Deze zinnen hoor ik uit de monden van gelovigen en ongelovigen, ze hebben betrekking op bijvoorbeeld Yoga, tovenarij, wetteloosheid. En dan denk ik: zijn jullie aan het slapen??? Open je bijbel! Dan zul je lezen hoe God over deze dingen denkt, dan zul je lezen hoe God over lauwheid denkt! Als je lauw bent, spuugt God je uit (gelukkig zijn het niet mijn woorden ;))!
God verwacht van ons dat wij als gelovigen in Zijn Woord lezen, en doen wat erin staat. Ben jij bereid dit te doen, en de consequenties te aanvaarden? Ben je bereidt vriendschappen op te geven, uitgelachen te worden door mensen om je heen, alleen te staan op de school van je kinderen? Ben je bereidt om te lijden om Zijn Naam? Ik hoor je denken: nou, nou, je maakt het wel erg extreem..... Maar wat nu als er geen strijd is? Kan er dan overwinning zijn?
Vanmorgen nog op school, keek ik de duisternis recht in de ogen aan. En God daagde mij uit: wat doe jij? Vechten of vluchten? Je mond opentrekken, of je uit angst om afgewezen te worden stil houden? Durf jij voor Gods principes te gaan staan, ongeacht de kosten....?
''Vader, geeft U mij meer van Uw Liefde en Uw Geest. Ik verlang ernaar om niet lauw te zijn, maar om de angst om afwijzing uit te bannen en voor Uw principes te gaan staan. Wat het ook kost. Ik bid dat ik meer en meer een biddende en strijdende vrouw mag zijn! Dank U wel voor Uw bescherming! In Jezus'naam, amen!''
Ik eindig met dit confronterende nummer van Christian Verwoerd: Ben je Hem gehoorzaam? ''Als jij gelooft in Jezus naam, die redding bracht aan jou. Waarom brandt jouw hart dan niet, waarom is het zo lauw? Als antwoord op de redding die Hij jou geeft, wordt jij geacht te doen de wil van Hem die eeuwig leeft. ''
Het lijkt alsof God weer bezig is mij iets te leren ;). Hij gaat weer een stapje verder. Niet diegene die het Woord horen, maar diegene die doen wat Hij zegt. Wie zijn vertrouwen op God stelt, komt niet bedrogen uit. Niet wankelen, maar blijven staan. En dan merk je dat het best moeilijk is om Gods Woord blindelings te vertrouwen. Want blijkbaar vinden veel mensen dat ''extreem''. En dat is lastig. Er komt strijd. En ernstig genoeg komt die strijd uit twee hoeken, zowel vanuit gelovigen als vanuit ongelovigen. Dan rest er voor mij maar 1 ding: vertrouwen op God, op Zijn zachte stem in mij. Die stem die fluistert: Volg mij.
Ben ik bereid om de consequenties te aanvaarden? Ben ik bereid helemaal alleen met mijn man en God te staan. Kan ik de strijd aan? Want een strijd, dat is het echt. Ik ben over het algemeen niet zo iemand die ''achter elke boom een boze geest ziet''. Maar de machten van de duisternis die trekken aan ons. ''god zit in jezelf'', ''ach, als jij denkt dat je zo moet leven moet je dat maar doen, als het voor jou maar goed voelt'', ''je moet jezelf ontwikkelen en verrijken'', ''wat geeft het dat de bron ergens fout van is, het is zo onschuldig'', ''God is liefde, dus speel het niet zo zwart-wit''. Deze zinnen hoor ik uit de monden van gelovigen en ongelovigen, ze hebben betrekking op bijvoorbeeld Yoga, tovenarij, wetteloosheid. En dan denk ik: zijn jullie aan het slapen??? Open je bijbel! Dan zul je lezen hoe God over deze dingen denkt, dan zul je lezen hoe God over lauwheid denkt! Als je lauw bent, spuugt God je uit (gelukkig zijn het niet mijn woorden ;))!
God verwacht van ons dat wij als gelovigen in Zijn Woord lezen, en doen wat erin staat. Ben jij bereid dit te doen, en de consequenties te aanvaarden? Ben je bereidt vriendschappen op te geven, uitgelachen te worden door mensen om je heen, alleen te staan op de school van je kinderen? Ben je bereidt om te lijden om Zijn Naam? Ik hoor je denken: nou, nou, je maakt het wel erg extreem..... Maar wat nu als er geen strijd is? Kan er dan overwinning zijn?
Vanmorgen nog op school, keek ik de duisternis recht in de ogen aan. En God daagde mij uit: wat doe jij? Vechten of vluchten? Je mond opentrekken, of je uit angst om afgewezen te worden stil houden? Durf jij voor Gods principes te gaan staan, ongeacht de kosten....?
''Vader, geeft U mij meer van Uw Liefde en Uw Geest. Ik verlang ernaar om niet lauw te zijn, maar om de angst om afwijzing uit te bannen en voor Uw principes te gaan staan. Wat het ook kost. Ik bid dat ik meer en meer een biddende en strijdende vrouw mag zijn! Dank U wel voor Uw bescherming! In Jezus'naam, amen!''
Ik eindig met dit confronterende nummer van Christian Verwoerd: Ben je Hem gehoorzaam? ''Als jij gelooft in Jezus naam, die redding bracht aan jou. Waarom brandt jouw hart dan niet, waarom is het zo lauw? Als antwoord op de redding die Hij jou geeft, wordt jij geacht te doen de wil van Hem die eeuwig leeft. ''
maandag 15 april 2013
Hineni!
Afgelopen vrijdag was ik bij een concert van Paul Wilbur, in Zwolle. Al meteen bij binnenkomst in de zaal was het duidelijk: hier is iets bijzonders aan de hand. Ik weet niet of je dat wel eens hebt? Soms kan je ergens binnenlopen, het kan zijn in een kerk, een bidstond of gewoon iemands huis, en dan voel je het: Hij is hier! Je voelt het, maar je weet het ook gewoon. De avond was ook geweldig, Paul zong geweldige nummers en vertelde ons persoonlijke dingen uit zijn leven.
Een van de dingen die bij mij zijn blijven hangen vertelde hij naar aanleiding van zijn nieuwste nummer ''Song off the beautifull bride''. Een geweldig lied over de bruid van Yeshua (Jezus), waar wij als gelovigen uit de volkeren ook deel van uit mogen maken. Het ging over onze hartshouding naar God en naar mensen toe. Hineni betekend: ''hier ben ik''. Ik moest denken aan het verhaal van de kleine Samuel, die door God geroepen word. Na 2 keer te hebben gedacht dat het Eli was die hem riep, vertelde Eli dat hij de 3e keer dat hij geroepen werd zou moeten zeggen: Spreek Heer, hier ben ik, Uw dienstknecht luistert.'' Vervolgens begon God hem allerlei zaken te vertellen die in Zijn hart leefden!
En natuurlijk dacht ik toen aan mijn eigen hartshouding. Hoe vaak versta ik God stem? Dat vind ik al een hele uitdaging..... En als ik Hem versta, als ik hoor dat Hij mij roept, wat zeg ik dat terug? Zeg ik dan: ''ik heb nu geen stille tijd God, even niet, vanavond om 20.00 uur weer'' of ''roept U mij om naar Afrika te gaan, daar heb ik dus mooi geen zin in!'' of zeg ik ''Hineni''! Hier ben ik!
In het verhaal is het de oude Eli die Samuel verteld wat hij mag zeggen als hij geroepen word, hoe zijn hartshouding mag zijn. Ik vind dat prachtig, het is de oudere generatie die het de nieuwe generatie leert. Eli had misschien ook kunnen zeggen: ''kom maar even bij mij liggen, als Hij je dan roept zal ik wel even met Hem praten jij bent ook nog zo jong''. Of hij had ook boos kunnen worden en kunnen zeggen: ''waarom maak je mij potverdorie nu al voor de 2e keer wakker, ik wil je nu niet meer horen!'' Maar nee, ook hij heeft een dienstbare houding naar Samuel toe en leert hem hoe zijn hart naar God toe mag zijn.
Soms mis ik in mijn omgeving weleens een Eli. Een (geestelijk) ouder iemand die mij leert hoe ik met God kan leven, hoe ik Zijn stem kan verstaan. Iemand die mij daarin kan meenemen Ik hoop dat dit gemis mij er niet van zal weerhouden om mijn kinderen mee te nemen in mijn leven met God. Dat ik ze mag leren hoe ze Gods stem kunnen verstaan, en hoe ze daar dan op mogen reageren.
Vader, wilt U mij een hart vol dienstbaarheid naar U en naar mensen toe geven. Dat ik meer en meer mag verlangen naar het verstaan, en het gehoorzamen van Uw roepstem. Hineni! Amen.
Een van de dingen die bij mij zijn blijven hangen vertelde hij naar aanleiding van zijn nieuwste nummer ''Song off the beautifull bride''. Een geweldig lied over de bruid van Yeshua (Jezus), waar wij als gelovigen uit de volkeren ook deel van uit mogen maken. Het ging over onze hartshouding naar God en naar mensen toe. Hineni betekend: ''hier ben ik''. Ik moest denken aan het verhaal van de kleine Samuel, die door God geroepen word. Na 2 keer te hebben gedacht dat het Eli was die hem riep, vertelde Eli dat hij de 3e keer dat hij geroepen werd zou moeten zeggen: Spreek Heer, hier ben ik, Uw dienstknecht luistert.'' Vervolgens begon God hem allerlei zaken te vertellen die in Zijn hart leefden!
En natuurlijk dacht ik toen aan mijn eigen hartshouding. Hoe vaak versta ik God stem? Dat vind ik al een hele uitdaging..... En als ik Hem versta, als ik hoor dat Hij mij roept, wat zeg ik dat terug? Zeg ik dan: ''ik heb nu geen stille tijd God, even niet, vanavond om 20.00 uur weer'' of ''roept U mij om naar Afrika te gaan, daar heb ik dus mooi geen zin in!'' of zeg ik ''Hineni''! Hier ben ik!
In het verhaal is het de oude Eli die Samuel verteld wat hij mag zeggen als hij geroepen word, hoe zijn hartshouding mag zijn. Ik vind dat prachtig, het is de oudere generatie die het de nieuwe generatie leert. Eli had misschien ook kunnen zeggen: ''kom maar even bij mij liggen, als Hij je dan roept zal ik wel even met Hem praten jij bent ook nog zo jong''. Of hij had ook boos kunnen worden en kunnen zeggen: ''waarom maak je mij potverdorie nu al voor de 2e keer wakker, ik wil je nu niet meer horen!'' Maar nee, ook hij heeft een dienstbare houding naar Samuel toe en leert hem hoe zijn hart naar God toe mag zijn.
Soms mis ik in mijn omgeving weleens een Eli. Een (geestelijk) ouder iemand die mij leert hoe ik met God kan leven, hoe ik Zijn stem kan verstaan. Iemand die mij daarin kan meenemen Ik hoop dat dit gemis mij er niet van zal weerhouden om mijn kinderen mee te nemen in mijn leven met God. Dat ik ze mag leren hoe ze Gods stem kunnen verstaan, en hoe ze daar dan op mogen reageren.
Vader, wilt U mij een hart vol dienstbaarheid naar U en naar mensen toe geven. Dat ik meer en meer mag verlangen naar het verstaan, en het gehoorzamen van Uw roepstem. Hineni! Amen.
woensdag 27 maart 2013
Gastblog: Ongezuurde brodenfeest in het hier en nu!
We zitten in de week van de ongezuurde broden. Al het gist is het huis uit. Zoals we het gist uit onze huizen opruimen zo is het ook onze bedoeling om het gist (de zonde) uit ons geestelijke huis te verwijderen. Tijdens het opruimen van het gist is goed om stil te staan bij de geestelijke betekenis. Hoe zit het met ons leven? Zijn we bereid om daadwerkelijk onze zonden op te ruimen?
Sommige zonden zijn gemakkelijker om niet te doen dan andere zonden. Een zonde als moord is voor velen niet zo moeilijk om na te laten. Maar de "kleinere" zonden zoals liegen en roddelen zijn vaak lastiger. Toch is het de bedoeling om deze te verwijderen. We dienen ongezuurd te zijn, want ons Pesachlam is geslacht. (1. Kor. 5:7-8). Laten we daarom Feestvieren met ongezuurde broden.
Sommige zonden zijn gemakkelijker om niet te doen dan andere zonden. Een zonde als moord is voor velen niet zo moeilijk om na te laten. Maar de "kleinere" zonden zoals liegen en roddelen zijn vaak lastiger. Toch is het de bedoeling om deze te verwijderen. We dienen ongezuurd te zijn, want ons Pesachlam is geslacht. (1. Kor. 5:7-8). Laten we daarom Feestvieren met ongezuurde broden.
God vraagt ons om een Heilig leven te leiden. Petrus leert ons dat we Heilig moeten zijn, want onze God is Heilig. Deze woorden citeert Petrus rechtstreeks uit de TeNaCh, waar ze in direct verband staan met Gods Thora, Sabbat, voedselwetten etc.. God wil dat wij Zijn Woord leven. Dit vraagt om volledige toewijding aan God. We kunnen niet slechts een klein stukje nemen van God. Of Yeshua slechts voor een gedeelte volgen! Nee, zoals het Pesachlam in zijn geheel klaargemaakt werd met kop, poten en ingewanden, zo dienen wij Yeshua in zijn geheel te accepteren.
Het leven met Yeshua en het gehoorzaam zijn aan God en Zijn geboden gaat met vallen en opstaan. Ook al falen we regelmatig, zo niet dagelijks, we mogen vertrouwen op onze redding. God heeft ons Zijn Heilige Geest geschonken die ons leidt op de weg. De Geest overwint onze oude natuur en in overeenstemming met de Geest mogen we weten dat de Thora niet meer de kracht heeft om de zonde in ons op te wekken. Hoewel dit niet het gebrek is van de Thora, want zij is Heilig, Puur en Goed, maar dit is het gebrek van onze 'oude natuur'. De Geest schenkt ons de mogelijkheid om dit 'verlangen' te overwinnen (Rom. 7:5-14). De Geest overtuigt ons en staat ons bij dat we niet blijven hangen bij een onherstelbaar schuldgevoel door het falen bij het gehoorzamen aan God (Rom. 7:15-25). De vloek van de Thora (de sancties, straffen etc.) is opgeheven omdat Yeshua voor ons een vloek is geworden. (Gal. 3:13). Er is geen veroordeling meer voor wie gelooft in het verlossende bloed van het Lam (Rom. 8:1-4).
Wij wensen u een gezegend Pesach en ongezuurde broden Feest. Dat de Eeuwige u zegent en u laat zien waar u vergeten bent het gist op te ruimen.
Bron: https://www.facebook.com/CPMNL
Het leven met Yeshua en het gehoorzaam zijn aan God en Zijn geboden gaat met vallen en opstaan. Ook al falen we regelmatig, zo niet dagelijks, we mogen vertrouwen op onze redding. God heeft ons Zijn Heilige Geest geschonken die ons leidt op de weg. De Geest overwint onze oude natuur en in overeenstemming met de Geest mogen we weten dat de Thora niet meer de kracht heeft om de zonde in ons op te wekken. Hoewel dit niet het gebrek is van de Thora, want zij is Heilig, Puur en Goed, maar dit is het gebrek van onze 'oude natuur'. De Geest schenkt ons de mogelijkheid om dit 'verlangen' te overwinnen (Rom. 7:5-14). De Geest overtuigt ons en staat ons bij dat we niet blijven hangen bij een onherstelbaar schuldgevoel door het falen bij het gehoorzamen aan God (Rom. 7:15-25). De vloek van de Thora (de sancties, straffen etc.) is opgeheven omdat Yeshua voor ons een vloek is geworden. (Gal. 3:13). Er is geen veroordeling meer voor wie gelooft in het verlossende bloed van het Lam (Rom. 8:1-4).
Wij wensen u een gezegend Pesach en ongezuurde broden Feest. Dat de Eeuwige u zegent en u laat zien waar u vergeten bent het gist op te ruimen.
Bron: https://www.facebook.com/CPMNL
Pesach
Op maandag 25 maart vieren we met ons gezin Pesach (letterlijk betekend dit 'overslaan'), het eerste feest van de 3 voorjaarsfeesten en daarmee ook het eerste feest uit Gods jaarlijkse feestcyclus. Het volk van Israel vierde Pesach, voordat God Zijn feesten aan het volk in bewaring gaf. Je zal verbaasd zijn over hoe Gods verlossingsplan in dit feest naar voren komt.
We lezen over de eerste Pesach viering in Exodus 12. Wat is er aan de hand? Het volk van Israel staat op het punt uit de slavernij in Egypte gevoerd te worden door God en door de hand van Mozes. De Farao wil hen niet laten gaan, en dan zal de tiende plaag voltrokken worden: het doden van alle eerstgeborenen. Vreselijk. Om Zijn volk te beschermen geeft God hen een opdracht. Elk gezin moet een gaaf, eenjarig schaap slachten. Het bloed van het lam (!), moeten ze smeren aan de deurposten van hun huizen. Dal zal de verschrikking van de dood hun huis voorbijgaan, overslaan. Het bloed van het lam redt hen van de dood.... is dat niet prachtig?! Meteen daarop aansluitend vertrekt het volk Israel uit Egypte, bevrijdt van de slavernij. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar ze zijn VRIJ! Wat een wonder.
Weet je wat ik nu zo mooi vind? Laten we gaan naar Lukas 22. ''De dag der ongezuurde broden kwam, waarop het Pascha moest geslacht worden. 8 En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Gaat heen, maakt het Pascha voor ons gereed, opdat wij het kunnen eten. 9 En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij het gereed maken? 10 Hij zeide tot hen: Zie, wanneer gij de stad inkomt, zal u een man tegenkomen, die een kruik water draagt. Volgt Hem in het huis, dat hij binnengaat, 11 en zegt dan tot de heer van dat huis: De Meester zegt u: Waar is het vertrek, waar Ik met mijn discipelen het Pascha kan eten? 12 En hij zal u een grote bovenzaal wijzen, van alles voorzien: maakt het daar gereed. 13 En zij gingen heen en vonden het zoals Hij hun gezegd had, en zij maakten het Pascha gereed.''
Wat zou dan zijn, ''het Pascha gereed maken''? Veel mensen dat Jezus bezig was om een nieuwe instelling te maken, namelijk van ''het laatste avondmaal''. Maar er is iets anders aan de hand, laten we kijken naar wat het jodendom hiermee aanvangt. Er is met Pesach een speciale maaltijd. Als we gaan kijken naar de joodse tradities bij dit feest komen we uit bij ''de sedermaaltijd''. Dit is een liturgische maaltijd waarbij allerlei eetbare zaken op de sederschotel liggen. Met deze symbolen, verhalen, en het drinken van 4 glazen wijn gedenken de joden de verlossing en bevrijding van het volk Israel uit Egypte. Ze gebruiken hierbij een haggada, wat eigenlijk ''orde van dienst betekend''. Het is een echte maaltijd om met je gezin te vieren, de kinderen spelen een rol in de haggada en er word gezongen, gegeten en gedronken. Op de wijze zoals beschreven in Exodus 12, dus haastig en met de ellebogen op tafel.
Als we teruggaan naar Lukas, kunnen we met zekerheid vaststellen dat Jezus de sedermaaltijd ging vieren met Zijn discipelen. Ze moesten een lam regelen, er worden meerdere glazen wijn gedronken, het was de avond van Pesach en het perfecte Pesachlam was klaar om geslacht te worden. Jezus vierde deze maaltijd in de avond voor de avond dat het lam geslacht werd, tijdens de avondschemering.
Tijdens de sedermaaltijd worden er vier bekers wijn of druivensap gedronken.
1e beker: Uitleiding uit Egypte.
2e beker Redding van de slavernij.
3e beker: Verlossing van de zonden
4e beker: Aanneming van Zijn volk tot zonen en dochters.
De vierde beker drinkt Hij niet! Lukas 22: 18 Want ik zeg jullie: vanaf nu zal ik niet meer drinken van de vrucht van de wijnstok tot het koninkrijk van God gekomen is. Jezus zal de laatste beker drinken met Zijn volk op de bruiloft van het lam (Jesaja 25:6 en Psalm 23:5).
In de avond van het vieren van de Sedermaaltijd is Jezus verraden, beschimpt en mishandeld.
Eigenlijk volgt meteen op het vieren van Pesach, in de avondschemering, het Ongezuurde brodenfeest. Daar wil ik de volgende keer op in gaan.
We lezen over de eerste Pesach viering in Exodus 12. Wat is er aan de hand? Het volk van Israel staat op het punt uit de slavernij in Egypte gevoerd te worden door God en door de hand van Mozes. De Farao wil hen niet laten gaan, en dan zal de tiende plaag voltrokken worden: het doden van alle eerstgeborenen. Vreselijk. Om Zijn volk te beschermen geeft God hen een opdracht. Elk gezin moet een gaaf, eenjarig schaap slachten. Het bloed van het lam (!), moeten ze smeren aan de deurposten van hun huizen. Dal zal de verschrikking van de dood hun huis voorbijgaan, overslaan. Het bloed van het lam redt hen van de dood.... is dat niet prachtig?! Meteen daarop aansluitend vertrekt het volk Israel uit Egypte, bevrijdt van de slavernij. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar ze zijn VRIJ! Wat een wonder.
Weet je wat ik nu zo mooi vind? Laten we gaan naar Lukas 22. ''De dag der ongezuurde broden kwam, waarop het Pascha moest geslacht worden. 8 En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Gaat heen, maakt het Pascha voor ons gereed, opdat wij het kunnen eten. 9 En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij het gereed maken? 10 Hij zeide tot hen: Zie, wanneer gij de stad inkomt, zal u een man tegenkomen, die een kruik water draagt. Volgt Hem in het huis, dat hij binnengaat, 11 en zegt dan tot de heer van dat huis: De Meester zegt u: Waar is het vertrek, waar Ik met mijn discipelen het Pascha kan eten? 12 En hij zal u een grote bovenzaal wijzen, van alles voorzien: maakt het daar gereed. 13 En zij gingen heen en vonden het zoals Hij hun gezegd had, en zij maakten het Pascha gereed.''
Wat zou dan zijn, ''het Pascha gereed maken''? Veel mensen dat Jezus bezig was om een nieuwe instelling te maken, namelijk van ''het laatste avondmaal''. Maar er is iets anders aan de hand, laten we kijken naar wat het jodendom hiermee aanvangt. Er is met Pesach een speciale maaltijd. Als we gaan kijken naar de joodse tradities bij dit feest komen we uit bij ''de sedermaaltijd''. Dit is een liturgische maaltijd waarbij allerlei eetbare zaken op de sederschotel liggen. Met deze symbolen, verhalen, en het drinken van 4 glazen wijn gedenken de joden de verlossing en bevrijding van het volk Israel uit Egypte. Ze gebruiken hierbij een haggada, wat eigenlijk ''orde van dienst betekend''. Het is een echte maaltijd om met je gezin te vieren, de kinderen spelen een rol in de haggada en er word gezongen, gegeten en gedronken. Op de wijze zoals beschreven in Exodus 12, dus haastig en met de ellebogen op tafel.
Als we teruggaan naar Lukas, kunnen we met zekerheid vaststellen dat Jezus de sedermaaltijd ging vieren met Zijn discipelen. Ze moesten een lam regelen, er worden meerdere glazen wijn gedronken, het was de avond van Pesach en het perfecte Pesachlam was klaar om geslacht te worden. Jezus vierde deze maaltijd in de avond voor de avond dat het lam geslacht werd, tijdens de avondschemering.
Tijdens de sedermaaltijd worden er vier bekers wijn of druivensap gedronken.
1e beker: Uitleiding uit Egypte.
2e beker Redding van de slavernij.
3e beker: Verlossing van de zonden
4e beker: Aanneming van Zijn volk tot zonen en dochters.
De vierde beker drinkt Hij niet! Lukas 22: 18 Want ik zeg jullie: vanaf nu zal ik niet meer drinken van de vrucht van de wijnstok tot het koninkrijk van God gekomen is. Jezus zal de laatste beker drinken met Zijn volk op de bruiloft van het lam (Jesaja 25:6 en Psalm 23:5).
In de avond van het vieren van de Sedermaaltijd is Jezus verraden, beschimpt en mishandeld.
Eigenlijk volgt meteen op het vieren van Pesach, in de avondschemering, het Ongezuurde brodenfeest. Daar wil ik de volgende keer op in gaan.
Waarom? Daarom!
Al sinds ik een meisje ben, droom ik van het moederschap. En in die droom was ik altijd thuis bij mijn vele kinderen (in geweldig voorbeeld naar mijn moeder natuurlijk). Ik had op zijn minst 4 kinderen, had energie voor tien, was het stralend middelpunt van mijn wereld. Inmiddels zijn we zo'n 20 jaar verder, en is mijn droom werkelijkheid geworden. Niet helemaal, als ik kijk naar het kinderaantal en het energieniveau, maar verder ''leef ik mijn droom''. Toen de kinderen allebei thuis waren leek het dan ook heel normaal dat ik thuis was, bij hen.
Nu de kinderen allebei op school zitten lijkt dit ineens iets minder normaal. Al sinds ruim een jaar vragen mensen mij: ''En, wat ga je doen als de kinderen naar school zijn?'' Hierdoor rees bij mij het idee, als de kinderen allebei op school zitten ga ik iets anders doen! Ik ga werken of misschien wel studeren, of allebei! Maandenlang heb ik erover getobd, ik maakte mijn man helemaal gek :). Het ene moment zag ik het helemaal voor mij: ik had een bloeiende carrière en mijn leven was geweldig. Het volgende moment dacht ik: ik wil niet werken, ik wil thuis zijn bij de kinderen en leek dat mij het ideaal. Dan zag ik weer een leuke studie, welke ik bij nader inzien toch niet zou kunnen doen.... erg onrustig van binnen kan ik je vertellen.
Al voordat deze periode aanbrak, kreeg ik in 2011 van iemand de tip om mijn 'levensdromen' eens op papier te zetten. Wat zou ik bereikt willen hebben als ik stierf, waar zou ik mijn tijd aan willen geven? Wat zou God voor mij willen? Op dat papier, waar ik nog vaak op kijk, staan fantastische dingen. Ik wil invloed hebben op levens van individuen; kinderen, volwassenen het maakt niks uit. Ik wil vrouwen bemoedigen in het rol als moeder, ik wil meewerken aan gezonde gezinnen. Ik wil een positief voorbeeld zijn voor anderen door ''echt' te zijn. Toen ik erachter probeerde te komen waarom ik zou gaan werken, kwam ik tot de conclusie dat die redenen niet aansloten bij mijn levensdromen. Wat meer geld te besteden hebben, mijzelf intellectueel ontwikkelen, iets voor mijzelf hebben; allemaal dingen die ik (gezien mijn levensdromen) eigenlijk helemaal niet wilde voor mijn leven.
Nu zul je misschien zeggen, dat is makkelijk gezegd: jouw man verdiend genoeg om goed van te leven. En dat klopt, dat doet hij ook (kanjer!). Maar wij leven geen luxe leven, er is een prijs die we betalen omdat ik niet werk. Anderzijds is er ook een prijs die mensen die wel werken zullen betalen. Maar zolang we te eten hebben, een dak boven ons hoofd en de vreugde des Heren in ons hart is het goed. Ik wil andermans keuzes in het leven niet veroordelen, dat zeker niet. Wel wil ik mijn geluid laten horen, laten weten dat het zo ook kan.
Ik ben er dus trots op jullie te melden dat ik heb besloten geen betaalde baan buitenshuis te nemen! Ik wil van grote invloed zijn in het leven mijn kinderen en in het leven van kinderen om ons heen, gewoon omdat ik er de tijd voor heb. Ik wil gezonde gezinnen bouwen en moeders bemoedigen door het vrijwilligerswerk wat ik o.a. bij Humanitas mag gaan doen. En ik hoop dat die mooie dromen, als ik gestorven ben, uitgekomen mogen zijn. En dat ik Zijn droom voor mijn leven uitgeleefd mag hebben!
maandag 11 maart 2013
Als een kind....
Als een kind opgroeit met kritiek, leert het veroordelen;
als een kind opgroeit met vijandschap, leert het vechten;
als een kind belachelijk gemaakt wordt, leert het verlegen zijn.
Als een kind opgroeit met verdraagzaamheid, leert het geduldig zijn;
als een kind opgroeit met aanmoedigingen, leert het zelfvertrouwen;
als een kind geprezen wordt, leert het waardereren;
als een kind veilig opgroeit, leert het vertrouwen hebben.
Als een kind eerlijk word behandeld, leert het rechtvaardig zijn;
als een kind goedkeuring krijgt, leert het zichzelf aardig te vinden;
als een kind acceptatie en liefde ervaart, leert het liefde in de wereld te brengen.
(c) auteur onbekend.
Kinderen en gehoorzamen
Laatst las ik in een onderzoek dat ouders de deugd ''gehoorzaamheid'' niet zo belangrijk vinden voor hun kind(eren). Ik vond dat zacht gezegd erg verbazingwekkend. Nu heb ik mij al wel vaker gerealiseerd dat wij (ik en manlief) als ouders niet echt doorsnee zijn, maar dat we vaak andere keuzes maken en andere dingen belangrijker vinden dan andere ouders. Het zal je dan ook niet verbazen dat wij in onze opvoeding gehoorzaamheid een van de belangrijkste deugden vinden!
Als een baby geboren word stemt hij niet in als de ouders hem vragen te gehoorzamen. Dat kan hij niet. Maar wij als ouders kunnen hen vormen en voorleven wat wij van hen verwachtten. Consequent zijn is niet voor niets belangrijk in de opvoeding! Doen wat je zegt, en zeggen wat je doet! Als we van onze kinderen eerlijkheid verwachten, zullen we zelf ook eerlijk moeten zijn. Als we van onze kinderen matigheid verwachten, kunnen we niet voor hun neus een hele zak chips leeg eten. Als we gehoorzaamheid verwachtten, zullen we gehoorzaamheid moeten voorleven. Dus ons te houden aan de geboden snelheid op de snelwegen, als vrouw je man te eren en bijvoorbeeld het leiderschap in de gemeente te ''eren'' geven we al een beetje het goede voorbeeld.
Is het dan allemaal mijn verantwoordelijkheid zal je denken? In de pedagogiek word vaak gesproken over het nature/nurture debat. Zijn zaken aangeboren of aangeleerd? De uitkomst van dit debat is vaak dat het beiden is. Hoe kunnen we invloed hebben op het innerlijke wezen van onze kinderen? In elk geval kunnen we voor onze kinderen bidden, en ze zegenen met positieve woorden van God. Als ze klein zijn is het bidden, als ze groter worden zal het misschien wel strijden worden.
Het eigen moreel besef van kinderen word rond hun 7e levensjaar gevormd. Dat betekend dat wij als ouders op zijn minste 7 jaar de tijd hebben om in dit vormingsproces een grote rol te spelen. In die 7 jaar geven we zelf het goede voorbeeld, we bidden voor onze kinderen en vormen hun besef naar het moreel wat God ons in Zijn woord leert. Ze leren God te willen gehoorzamen. Soms is dat moeilijk, omdat dit betekend in deze wereld dat wij onze kinderen zaken ontzeggen. En natuurlijk gaat dit proces niet zonder slag of stoot, en zijn er momenten dat het minder goed gaat. Er is altijd weer een weg naar vergeving mogelijk naar ons als ouders en naar God de Vader. Gelukkig maar!
Ook ik als ouder zit zelf in dat proces om te leren God te gehoorzamen, dus laten we vergevingsgezind zijn voor onze kinderen! Betekend gehoorzaamheid dan dat je ongelukkig bent? God gehoorzamen maakt niet op korte termijn gelukkig. Maar op lange termijn geeft het je kinderen een vreugdevol, gefundeerd leven waarin zij Gods diepe vreugde en vrede mogen ervaren wat elk verstand te boven gaat!
''Vader, dank U wel dat U onze kinderen in Uw hand houdt. Ik wil een biddende moeder zijn, die voor haar kinderen strijd. Wilt U dat verlangen in mijn hart versterken en laten groeien. In Jezus' naam, amen.''
Als een baby geboren word stemt hij niet in als de ouders hem vragen te gehoorzamen. Dat kan hij niet. Maar wij als ouders kunnen hen vormen en voorleven wat wij van hen verwachtten. Consequent zijn is niet voor niets belangrijk in de opvoeding! Doen wat je zegt, en zeggen wat je doet! Als we van onze kinderen eerlijkheid verwachten, zullen we zelf ook eerlijk moeten zijn. Als we van onze kinderen matigheid verwachten, kunnen we niet voor hun neus een hele zak chips leeg eten. Als we gehoorzaamheid verwachtten, zullen we gehoorzaamheid moeten voorleven. Dus ons te houden aan de geboden snelheid op de snelwegen, als vrouw je man te eren en bijvoorbeeld het leiderschap in de gemeente te ''eren'' geven we al een beetje het goede voorbeeld.
Is het dan allemaal mijn verantwoordelijkheid zal je denken? In de pedagogiek word vaak gesproken over het nature/nurture debat. Zijn zaken aangeboren of aangeleerd? De uitkomst van dit debat is vaak dat het beiden is. Hoe kunnen we invloed hebben op het innerlijke wezen van onze kinderen? In elk geval kunnen we voor onze kinderen bidden, en ze zegenen met positieve woorden van God. Als ze klein zijn is het bidden, als ze groter worden zal het misschien wel strijden worden.
Het eigen moreel besef van kinderen word rond hun 7e levensjaar gevormd. Dat betekend dat wij als ouders op zijn minste 7 jaar de tijd hebben om in dit vormingsproces een grote rol te spelen. In die 7 jaar geven we zelf het goede voorbeeld, we bidden voor onze kinderen en vormen hun besef naar het moreel wat God ons in Zijn woord leert. Ze leren God te willen gehoorzamen. Soms is dat moeilijk, omdat dit betekend in deze wereld dat wij onze kinderen zaken ontzeggen. En natuurlijk gaat dit proces niet zonder slag of stoot, en zijn er momenten dat het minder goed gaat. Er is altijd weer een weg naar vergeving mogelijk naar ons als ouders en naar God de Vader. Gelukkig maar!
Ook ik als ouder zit zelf in dat proces om te leren God te gehoorzamen, dus laten we vergevingsgezind zijn voor onze kinderen! Betekend gehoorzaamheid dan dat je ongelukkig bent? God gehoorzamen maakt niet op korte termijn gelukkig. Maar op lange termijn geeft het je kinderen een vreugdevol, gefundeerd leven waarin zij Gods diepe vreugde en vrede mogen ervaren wat elk verstand te boven gaat!
''Vader, dank U wel dat U onze kinderen in Uw hand houdt. Ik wil een biddende moeder zijn, die voor haar kinderen strijd. Wilt U dat verlangen in mijn hart versterken en laten groeien. In Jezus' naam, amen.''
zondag 10 februari 2013
Gods feesten; inleiding
In de bijbel lezen we over Gods feesten, die Hij instelt in Leviticus 23. Hij geeft Zijn feesten in bewaring aan het joodse volk. Zoals je kon lezen in mijn blog over sabbat vieren, geloof ik dat Zijn wetten en geboden goed voor ons zijn. Wij mogen ons aansluiten (ingeënt worden op) Zijn volk en samen met hen de God van Abraham, Isaak en Jakob dienen. In alle nederigheid en diversiteit Hem eren en aanbidden op de manier die Hij aangeeft.
De aankomende tijd wil ik jullie meenemen door de bijbel, door de joodse tradities, onze tradities en tips over hoe je met je gezin vorm kunt geven aan deze feesten. Ik hoop dat je meer zult ontdekken van de feestelijke kant van God, en Zijn verlangen om Hem speciaal te ontmoeten op Zijn hoogtijdagen.
Wij proberen hier in ons gezin vorm aan te geven, en zijn vooral bezig om te kijken wat de bijbel ons leert over het vieren van Zijn feesten. Over de invulling van de sabbat en de feesten staat verrassend weinig. Er staan wat richtlijnen over de heilige samenkomst, en een aantal verboden over wat niet te doen op sabbat. Natuurlijk hebben we een prachtig voorbeeld aan het joodse volk, en de manieren en tradities die zij hebben omtrent het vieren van de feesten. Dit geeft een mooi handvat en veel inspiratie. Die tradities zien wij voor onszelf niet als leidend. We vinden het als gezin dan ook erg leuk om zelf onze weg hierin te vinden, en manieren te zoeken waarop wij Zijn feesten kunnen vieren en Hem blij kunnen maken.
Voordat we gaan beginnen is het wel handig om even een kader te hebben. Er is een heleboel over te zeggen dus ik probeer het kort maar krachtig te houden ;). Ten eerste is daar de kalender. Volgens de gregoriaanse jaartelling leven we in het jaar 2013, geteld vanaf het geboortejaar van Jezus. Volgens de joodse jaartelling leven we in het jaar 5772, geteld vanaf de schepping. Een joods jaar heeft ook 12 maanden en telt 354 dagen (elke 2 a 3 jaar is er een schrikkelmaand om het verschil goed te maken). Een nieuwe maand begint bij het verschijnen van een nieuwe maan. Deze maanden lopen ongelijk met de gregoriaanse maanden, waardoor Zijn Feesten elk jaar op een andere gregoriaanse datum valt. Er zijn binnen het jodendom verschillende stromingen (scholen) die verschillende opvattingen hebben over de kalender.
In totaal zijn er 8 feesten. 1 wekelijks feest en 7 jaarlijks terugkerende feesten. Er zit een hele duidelijke cyclus in de feesten. Het eerste feest is natuurlijk de sabbat, deze valt dus op de zevende dag van de week (de zaterdag). Verder kunnen we een splitsing maken tussen voorjaarsfeesten en najaarsfeesten. Er zijn 3 voorjaarsfeesten, namelijk Pesach, Ongezuurde brodenfeest en Wekenfeest. Er zijn 4 najaarsfeesten; Bazuinendag, Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en de Achtste dag. Elk feest heeft een natuurlijk laag, een geestelijke laag en een profetische laag. Het mooie is dat, in de cyclus van de feesten, het heilsplan van God met Zijn wereld besloten ligt. Wat een liefde en vernuft blijkt daaruit! Vanaf het moment dat Hij de zon, maan en sterren schiep als teken aan de hemel voor Zijn feestdagen was Hij al bezig het hele bestaan van de mens en de wereld voor te bereiden op Zijn Goddelijke cyclus!
In totaal zijn er 8 feesten. 1 wekelijks feest en 7 jaarlijks terugkerende feesten. Er zit een hele duidelijke cyclus in de feesten. Het eerste feest is natuurlijk de sabbat, deze valt dus op de zevende dag van de week (de zaterdag). Verder kunnen we een splitsing maken tussen voorjaarsfeesten en najaarsfeesten. Er zijn 3 voorjaarsfeesten, namelijk Pesach, Ongezuurde brodenfeest en Wekenfeest. Er zijn 4 najaarsfeesten; Bazuinendag, Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en de Achtste dag. Elk feest heeft een natuurlijk laag, een geestelijke laag en een profetische laag. Het mooie is dat, in de cyclus van de feesten, het heilsplan van God met Zijn wereld besloten ligt. Wat een liefde en vernuft blijkt daaruit! Vanaf het moment dat Hij de zon, maan en sterren schiep als teken aan de hemel voor Zijn feestdagen was Hij al bezig het hele bestaan van de mens en de wereld voor te bereiden op Zijn Goddelijke cyclus!
De aankomende tijd wil ik jullie meenemen door de bijbel, door de joodse tradities, onze tradities en tips over hoe je met je gezin vorm kunt geven aan deze feesten. Ik hoop dat je meer zult ontdekken van de feestelijke kant van God, en Zijn verlangen om Hem speciaal te ontmoeten op Zijn hoogtijdagen.
Ik vier de sabbat omdat.....
- Ik geloof in God, de schepper van hemel en aarde. Ik volg Zijn voorbeeld en rust op de sabbat. Genesis 2:2-3: ''Toen God op de zevende dag het werk voltooid had, dat Hij gemaakt had, rustte Hij op de zevende dag van al het werk, dat Hij gemaakt had. En God zegende de zevende dag en heiligde die, omdat Hij daarop gerust heeft van al het werk, dat God SCHEPPENDE tot stand had gebracht.''
- Ik geloof in Zijn Zoon Jezus (Yeshua). Ik volg Zijn voorbeeld en eer de sabbatdag. Lukas 4:16: ''En Hij kwam te Nazaret, waar Hij opgevoed was, en Hij [Jezus] ging volgens zijn gewoonte op de sabbatdag naar de synagoge en stond op om voor te lezen.''
- Ik wil God gehoorzamen, en in Zijn woord draagt Hij mij op de sabbat te onderhouden: Exodus 20: 8: ''Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt;'' Deuteronomium 5: 12: onderhoud de sabbatdag, dat gij die heiligt, zoals de Here, uw God, u geboden heeft.''
- Ik in de bijbel lees dat God deze dag zegent en heiligt, er zit dus een speciale zegen op de sabbatdag. Genesis 2: 3: ''En God zegende de zevende dag en heiligde die, omdat Hij daarop gerust heeft.
- Ik in Gods Woord lees dat de sabbat niet alleen voor het joodse volk is, maar ook voor de 'heidenen'. Jesaja 56: 3, 6-7: ''Laat de vreemdeling die zich bij de HEERE gevoegd heeft, niet zeggen: De HEERE heeft mij geheel en al van Zijn volk gescheiden; En de vreemdelingen die zich bij de HEERE voegen om Hem te dienen en om de Naam van de HEERE lief te hebben,om Hem tot dienaren te zijn; allen die de sabbat in acht nemen, zodat zij hem niet ontheiligen,en die aan Mijn verbond vasthouden: hen zal Ik ook brengen naar Mijn heilige berg, en Ik zal hen verblijden in Mijn huis van gebed.''
- Jezus in de bijbel NIET zegt dat Gods leefregels zijn afgeschaft, dus dat deze regels nog steeds gelden en goed voor ons zijn: ''Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen; Ik ben niet gekomen om die af te schaffen, maar te vervullen. Want, voorwaar, Ik zeg u: Totdat de hemel en de aarde voorbijgaan, zal er niet één jota of één tittel van de Wet voorbijgaan, totdat het alles geschied is. Wie dan een van deze geringste geboden afschaft en de mensen zo onderwijst, zal de geringste genoemd worden in het Koninkrijk der hemelen; maar wie ze doet en onderwijst, die zal groot genoemd worden in het Koninkrijk der hemelen.''
- Ik in de bijbel lees dat de eerste gemeenten ook samen sabbat vierde:
- Ik in de bijbel lees dat we in de toekomst ook met elkaar sabbat zullen gaan vieren en samen zullen komen: Jesaja 66: 2 : ''En het zal geschieden dat van nieuwemaan tot nieuwemaan en van sabbat tot sabbat alle vlees zal komen om zich neer te buigen voor Mijn aangezicht, zegt de HEERE.''
- Ik vier de sabbat omdat er in het boek Openbaringen nog extra benadrukt word hoe belangrijk het is om Gods geboden te onderhouden: Openbaringen 22: 12-14 ''En zie, Ik kom spoedig en Mijn loon is bij Mij om aan ieder te vergelden zoals zijn werk zal zijn. Ik ben de Alfa, en de Omega, het Begin en het Einde, de Eerste en de Laatste. Zalig zijn zij die Zijn geboden doen, zodat zij recht mogen hebben op de Boom des levens, en opdat zij door de poorten de stad mogen binnengaan.'' Openbaring 14: 2 : '''Hier blijkt de volharding der heiligen, die de geboden Gods en het geloof in Jezus bewaren.”
Alles bij elkaar opgeteld bleef er voor mij, vanuit Gods Woord en overtuigd door Zijn Geest, geen andere keus over om de sabbat apart te zetten en deze dag te gebruiken om uit te rusten en goed te doen. Let op, ik veroordeel niemand en ik nodig je zeker uit om dit verder te onderzoeken.
woensdag 30 januari 2013
God gehoorzamen maakt je niet op korte termijn gelukkig....
Tussen de dagelijkse klussen door neem ik tijd om te mijmeren. Hoe kun je Godcentrische leven was de vraag. Mijn gedachten gaan naar de gebeurtenissen van deze week. Ik merk dat ik steeds meer geconfronteerd word met ons ''anders zijn''. De manieren en redenen waarom wij dingen juist wel of niet doen zijn voor veel mensen onbegrijpelijk.
- Waarom gaat je zoon niet naar het schoolfeest op vrijdagavond?
- Waarom eten jouw kinderen zoveel snoepjes niet?
- Waarom hebben jullie telkens vrij op dagen dat niemand vrij heeft?
- Waarom ben je tegen tovenarij, dat is toch onschuldig?
- Waarom zijn jullie zo streng tegen jullie kinderen?
Als ik nadenk over de antwoorden op deze vragen kom ik tot de conclusie dat er eigenlijk maar een antwoord is! En dat is: God.
God heeft mij meegenomen op een reis. Deze reis begon bijna 29 jaar geleden toen ik geboren werd. Door ontmoetingen, boeken en verhalen van anderen leerde ik dingen. Ik leerde om mijn eigen theologische bril af te zetten, om mijn eigen mening over wat er in de bijbel staat even in de koelkast te parkeren en te kijken naar wat Hij zegt. Om verder te durven kijken dan wat ik altijd geleerd en geloofd heb. Om los te laten wat IK WIL dat er staat. En toen las ik dingen in de bijbel die ik niet wilde lezen. Over feesten waar ik nog nooit van had gehoord, over volken, beloftes, wat God verlangt. Over wat zonde nu eigenlijk echt is, over wat ware eredienst is. Over Zijn volk, de rol van de kerk en waar God echt een afschuw van heeft.
God zette alles keurig voor mij op een rijtje in Zijn Woord. En ik kon er niet onderuit, het was kiezen of delen. En bij God is het toch wel zwart wit. Kiezen om te doen wat Hij wil, en niet wat ik wil. En dat doet soms pijn. Ik ben niet perfect, ik heb ook niet alles al uitgevonden. Jezelf afleggen is niet leuk. Anders zijn dan iedereen is niet leuk. God gehoorzamen maakt je niet op korte termijn gelukkig. Maar het maakt Hem wel blij.
Dus. Godcentrische leven is leven zoals HIJ het wil en niet zoals IK het wil. Het is een keuze, eentje die je dagelijks (soms uurlijks of per minuut) opnieuw maakt. Met vallen en opstaan, door Zijn genade, tijdens de reis die 29 jaar geleden begonnen is en welke waarschijnlijk tot in de eeuwigheid door zal gaan (mijzelf kennende ;))!
Volgende keer meer over hoe ik hier met onze kinderen mee omga.
dinsdag 29 januari 2013
Godcentrisch
Ik heb U nodig.
Ik weet niet wat ik nu moet doen, wilt U mij helpen?
Ik begrijp niet wat mijn doen in mijn leven is.
Ik lees in Uw Woord wat U wilt dat ik doe, maar ik heb daar geen zin in.
Ik voel mij zo alleen, bent U er wel?
Ik heb geen zin om anders te zijn dan iedereen, wat U vraagt is te moeilijk.
Allemaal van die die vragen en gedachten die wel eens in mijn hoofd opkomen. Best menselijk, toch? Gisteravond hadden we het erover hoe ik-gericht wel als mens toch zijn. Ook in het geloven. We zijn vaak bezig met onze gevoelens, onze gedachten, onze twijfels en onze levensloop. We hebben iets van God nodig, iets praktische of een richtinggevend briefje uit de hemel. We willen Hem ervaren. En soms als we een hele tijd niet ervaren of horen gaan we twijfelen of hij überhaupt wel bestaat. Ziet Hij mij wel?
In Job 1 vers 21 en 22 lezen we het volgende: 21 En hij zei: ‘Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen.’ 22 Ondanks alles zondigde Job niet en maakte hij God geen enkel verwijt.
Alles wat hij had was weg, alles wat hij was is verdwenen. Toch blijft Job Godgericht. Het is ongelooflijk. Wat ons ook overkomt, wat wij ook voelen, wat wij ook willen. Het maakt niks uit. God is God. Bij geloven gaat het niet om onszelf. Het gaat er niet om dat wij in dit leven gelukkig zijn. Het gaat erom dat wij de Heere onze God liefhebben met ons hele hart, onze hele ziel, onze hele kracht en al ons verstand.
Wil je dat? Wil je God met alles wat je bent liefhebben, gehoorzamen en dienen? Ongeacht van je levensomstandigheden, je gevoelens, de mensen om je heen?Het klinkt je misschien wat radicaal in de oren. Maar als we later voor God staan zegt Hij niet: ''Was je gelukkig dit leven, zoja dan maakt het mij allemaal niks meer uit!'' Hij zegt ook niet: ''Ja, je had het ook wel zwaar te verduren in je leven, weet je wat je gedaan hebt maakt ook eigenlijk niks uit.'' In Jakobus 2: 24 lezen we het volgende: ''Gij ziet, dat een mens gerechtvaardigd wordt uit werken en niet slechts uit geloof.'' Wat je in dit leven doet, doet er toe voor later!
Hoe vul jij dit in je leven in? Durf jij het aan om boven alles Godgericht te zijn, en niet op jezelf? Zou je leven er anders uitzien als je (nog) (meer) Godgericht zou leven?
Ik weet niet wat ik nu moet doen, wilt U mij helpen?
Ik begrijp niet wat mijn doen in mijn leven is.
Ik lees in Uw Woord wat U wilt dat ik doe, maar ik heb daar geen zin in.
Ik voel mij zo alleen, bent U er wel?
Ik heb geen zin om anders te zijn dan iedereen, wat U vraagt is te moeilijk.
Allemaal van die die vragen en gedachten die wel eens in mijn hoofd opkomen. Best menselijk, toch? Gisteravond hadden we het erover hoe ik-gericht wel als mens toch zijn. Ook in het geloven. We zijn vaak bezig met onze gevoelens, onze gedachten, onze twijfels en onze levensloop. We hebben iets van God nodig, iets praktische of een richtinggevend briefje uit de hemel. We willen Hem ervaren. En soms als we een hele tijd niet ervaren of horen gaan we twijfelen of hij überhaupt wel bestaat. Ziet Hij mij wel?
In Job 1 vers 21 en 22 lezen we het volgende: 21 En hij zei: ‘Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen.’ 22 Ondanks alles zondigde Job niet en maakte hij God geen enkel verwijt.
Alles wat hij had was weg, alles wat hij was is verdwenen. Toch blijft Job Godgericht. Het is ongelooflijk. Wat ons ook overkomt, wat wij ook voelen, wat wij ook willen. Het maakt niks uit. God is God. Bij geloven gaat het niet om onszelf. Het gaat er niet om dat wij in dit leven gelukkig zijn. Het gaat erom dat wij de Heere onze God liefhebben met ons hele hart, onze hele ziel, onze hele kracht en al ons verstand.
Wil je dat? Wil je God met alles wat je bent liefhebben, gehoorzamen en dienen? Ongeacht van je levensomstandigheden, je gevoelens, de mensen om je heen?Het klinkt je misschien wat radicaal in de oren. Maar als we later voor God staan zegt Hij niet: ''Was je gelukkig dit leven, zoja dan maakt het mij allemaal niks meer uit!'' Hij zegt ook niet: ''Ja, je had het ook wel zwaar te verduren in je leven, weet je wat je gedaan hebt maakt ook eigenlijk niks uit.'' In Jakobus 2: 24 lezen we het volgende: ''Gij ziet, dat een mens gerechtvaardigd wordt uit werken en niet slechts uit geloof.'' Wat je in dit leven doet, doet er toe voor later!
Hoe vul jij dit in je leven in? Durf jij het aan om boven alles Godgericht te zijn, en niet op jezelf? Zou je leven er anders uitzien als je (nog) (meer) Godgericht zou leven?
vrijdag 11 januari 2013
Gezondheid!
Sinds enige tijd letten we hier thuis meer op onze gezondheid. Niet dat we eerder ongezond aten of leefden, maar het kon beter (vond ik vooral, volgens mij had het mannelijke deel van ons gezin er niet zo'n last van. Wat is er mis met koekjes, snoepjes, en chips in grote hoeveelheden dan?). Teveel ergens van is nooit goed natuurlijk ;).
Dus toen deden de moerbeijbessen, de goij bessen en de chlorella-algen intrede in ons huis. Ze werden in eerste instantie door ons allen met argusogen bekeken. En toen geroken.... en toen werd er voorzichtig geproefd. En wat bleek: moerbeijbessen smaken net als krentjes, goij besjes smaken lekker in de cruesli en chlorella... sja. Het bleek dat dit eigenlijk hartstikke smerig smaakte, maar wel ontzettend gezond is dus die algen: dat is gewoon even doorslikken met de neus dicht. Met water, op de nuchtere maag.
Van te voren had ik best wel bedacht hoe dat met de kinderen moest. Ze zijn meestal niet zo van de nieuwe dingen, dus in eerste instantie ben ik gewoon zelf begonnen met de rare gezonde dingen. En wat bleek,eigenlijk al naar een paar dagen wilde ze ook weleens proeven. En nu, een paar weken later, zitten we dagelijks aan de kakivruchten, de acai vruchtensappen en de amandelen. We krijgen onze dagelijkse vitaminen zo wel binnen:
- Ijzer, calcium, vitamine C en K, anti oxidanten, vezels.
- Seleen, zink, beta-caroteen, vitamine C, calcium.
- Vitamine b2, b3, b6, b12, magnesium, eiwitten.
Nee, we volgen geen dieet en zijn ook geen gezondheidsfreaks geworden. Wel probeer ik mijzelf en mijn gezin bewust te maken van de brandstof die we in ons lichaam stoppen. En dat bepaalde voedingstoffen een hoger rendement opleveren dan andere. En dat we gebruik kunnen maken van de natuurlijk brandstoffen die de natuur ons geeft zodat ons lichaam zo optimaal mogelijk kan groeien en werken.
 |
| Moerbeijbessen |
 |
| Goijbessen |
woensdag 9 januari 2013
Kleine kinderen worden groot!
Over 8 weken zal Raphael 4 worden en ook naar school gaan, zo breekt er dan in zijn leven een nieuwe fase aan. Hij heeft er al ontzettend veel zin in en vraagt natuurlijk regelmatig wanneer hij al mag. Nathan zit in verband met onze verhuizing sinds deze week op de nieuwe school en heeft het ook naar zijn zin. Dat doet mijn moederhart goed!
Met het naar school gaan komen er ook nieuwe invloeden in ons gezin. Onze kinderen gaan naar een school waar veel verschillende mensen met verschillende levenswijzen zitten. Dit is een bewuste keuze van ons als ouders omdat we het belangrijk vinden onze kinderen te leren dat ''de echte wereld'' ook zo in elkaar zit. Alle mensen zijn en denken anders en dat is ok. Verschillen zijn waardevol. Hoe kun je dan toch met elkaar samenleven, van elkaar leren en ook samenwerken? En ook het besef dat zij zelf ook anders zijn, dat wij anders in het leven staan en dat dat ook ok is. Zelfvertrouwen. Erg belangrijk. Toch zijn er ook soms dingen die niet fijn zijn.
Soms maak ik mij wel eens zorgen (wie niet ;)) over de geestelijke gesteldheid van de kinderen. Thuis kan ik precies filteren wat ze wel of niet doen, zien, horen of willen. Op school en tijdens het spelen met vriendjes kan dat niet. Ze doen misschien dingen die ze eigenlijk niet willen of zien iets op televisie waar ze bang van worden. Het loslaten van mijn kinderen is moeilijk. De verantwoordelijkheid drukt zwaar. Op de momenten dat het mij soms wel eens aanvliegt probeer ik voor mijn kinderen bidden. Dat ze beschermt mogen zijn, dat ze het zelfvertrouwen hebben om ''nee'' te zeggen als het nodig is en dat ze mogen bedenken dat Gods Geest in hen woont en ze niet bang hoeven te zijn. Het sterkt mij ook, om te bedenken dat ik mijn kinderen eigenlijk samen met Hem mag opvoeden. Als ik ze loslaat, houdt Hij ze vast. Wat er ook met ze gebeurt, Hij is erbij.
Natuurlijk weet ik dat dit niet betekend dat mijn kinderen niks zal overkomen. Maar niet wat er gebeurt, maar hoe ik daarmee om ga bepaalt de geestelijke gesteldheid van het hart van mijn kinderen. Ik vind rust en de vrede in mijn hart. En als Nathan dan zegt: ''ik ga later een meisje trouwen die ook van God houdt zodat we samen van Hem kunnen houden'' kan ik alleen maar glimlachen en bidden dat deze hartsgesteldheid hem nog lang bij mag blijven.
Dank U Vader voor mijn prachtige kinderen en dank U dat U ze vast houdt als ik ze (met moeite) los probeer te laten!
dinsdag 10 april 2012
Pannekoekenfeest
Zo, in de drukte van het gezin zijn we ineens alweer in het Ongezuurde Brodenfeest aanbeland. Na een ruime week van poetsen is ons hele huis vrij van zuurdesem (beter bekend als gist tegenwoordig). Dit feest is ook een van de 8 feesten die God ons gaf in Leviticus 23, en wordt vooraf gegaan door het Pesach.
Afgelopen vrijdagavond hebben we dan ook, voor het eerst met alleen ons gezin, de Seder gevierd. Dit is een symbolische maaltijd, waarvan wordt aangenomen dat deze ook door Jezus werd gevierd met zijn discipelen en waarop volgens velen ''het avondmaal'' is ingesteld. De kinderen vonden het allemaal erg interessant, Flip de beer uit Nathans klas logeerde dit weekend bij ons, hij mocht ook meedoen. We zaten aan een gedekte tafel met in het midden een groot bord. Op dit bord lagen mieriksworel, peterselie met zout water, een ei, lamsbot, charoset (een appel/notenmengsel) en natuurlijk matzes. De heer des huizes las de Haggada voor, dat is een soort liturgie. De kinderen deden ernstig mee met het drinken van de 4 bekers (druivensap dan he), en keken vol bewondering toe hoe papa de wijn op het witte tafelkleed spatte (dat zijn tranen). Op een gegeven moment zijn er 3 matzes, waarvan de middelste verbroken word en vervolgens verstopt. De kinderen mochten deze aan het einde van de maaltijd zoeken (is dat geen prachtig symbool van de drie-eenheid, en de middelste matze, de zoon, die verbroken word en verstopt..)?! Aan het einde hebben we nog even flink de kamer doorgedanst op hava nagila hava en andere gouwe ouwes. Het was ontzettend mooi en bijzonder om met elkaar deze maaltijde te vieren.
Vanaf dit moment begon het Ongezuurde Brodenfeest. Alle gist het huis uit, en dan voor 7 dagen lang geen gist eten. Dus geen boterhammen. Vandaar dat dit feest ook wel het pannekoekenfeest heet ;), elke dag pannekoeken eten is een feest! Het schoonmaken was best pittig, maar wat was alles heerlijk schoon. Dit alles doe je natuurlijk niet zomaar, er zit een geestelijke les achter. In de bijbel is zuurdesem/gist een symbool voor zonde. Ongezuurde Brodenfeest gaat dus over levensheiliging, je leven ontdoen van zonde en proberen rein en heilig te leven voor God. Het gaat God om ons hart, om een schoon levenshuis.
Het is prachtig om te zien hoe God door Zijn feesten heen het heilsplan voor de wereld heeft verweven. En om te zien hoeveel symboliek er zit in bepaalde joodse tradities voor het vieren van deze feesten, dit terwijl veel joden hun Messias nog niet gevonden hebben! Om Zijn feesten samen met mijn gezin te mogen vieren is een zegen voor ons allemaal. Dat we 8 dagen lang pannekoeken eten kan daar dan ook nog wel bij..... (al verlang ik stiekum al wel weer een beetje naar een lekkere bruine boterham met kaas :)).
Afgelopen vrijdagavond hebben we dan ook, voor het eerst met alleen ons gezin, de Seder gevierd. Dit is een symbolische maaltijd, waarvan wordt aangenomen dat deze ook door Jezus werd gevierd met zijn discipelen en waarop volgens velen ''het avondmaal'' is ingesteld. De kinderen vonden het allemaal erg interessant, Flip de beer uit Nathans klas logeerde dit weekend bij ons, hij mocht ook meedoen. We zaten aan een gedekte tafel met in het midden een groot bord. Op dit bord lagen mieriksworel, peterselie met zout water, een ei, lamsbot, charoset (een appel/notenmengsel) en natuurlijk matzes. De heer des huizes las de Haggada voor, dat is een soort liturgie. De kinderen deden ernstig mee met het drinken van de 4 bekers (druivensap dan he), en keken vol bewondering toe hoe papa de wijn op het witte tafelkleed spatte (dat zijn tranen). Op een gegeven moment zijn er 3 matzes, waarvan de middelste verbroken word en vervolgens verstopt. De kinderen mochten deze aan het einde van de maaltijd zoeken (is dat geen prachtig symbool van de drie-eenheid, en de middelste matze, de zoon, die verbroken word en verstopt..)?! Aan het einde hebben we nog even flink de kamer doorgedanst op hava nagila hava en andere gouwe ouwes. Het was ontzettend mooi en bijzonder om met elkaar deze maaltijde te vieren.
Vanaf dit moment begon het Ongezuurde Brodenfeest. Alle gist het huis uit, en dan voor 7 dagen lang geen gist eten. Dus geen boterhammen. Vandaar dat dit feest ook wel het pannekoekenfeest heet ;), elke dag pannekoeken eten is een feest! Het schoonmaken was best pittig, maar wat was alles heerlijk schoon. Dit alles doe je natuurlijk niet zomaar, er zit een geestelijke les achter. In de bijbel is zuurdesem/gist een symbool voor zonde. Ongezuurde Brodenfeest gaat dus over levensheiliging, je leven ontdoen van zonde en proberen rein en heilig te leven voor God. Het gaat God om ons hart, om een schoon levenshuis.
Het is prachtig om te zien hoe God door Zijn feesten heen het heilsplan voor de wereld heeft verweven. En om te zien hoeveel symboliek er zit in bepaalde joodse tradities voor het vieren van deze feesten, dit terwijl veel joden hun Messias nog niet gevonden hebben! Om Zijn feesten samen met mijn gezin te mogen vieren is een zegen voor ons allemaal. Dat we 8 dagen lang pannekoeken eten kan daar dan ook nog wel bij..... (al verlang ik stiekum al wel weer een beetje naar een lekkere bruine boterham met kaas :)).
zaterdag 17 maart 2012
Chocolade-kaneeltaart
Nodig:
1. Leg per keer 2 cirkels op een ingevet bakblik en warm de oven voor op 200 graden.
2. Roer de boter met de suiker zacht en romig, voeg dan een ei toe. Als het ei is opgenomen, ook het andere ei toevoegen. Zeef tot slot de bloem en kaneel in de boter en mix er een zacht doch stevig beslag van.
3. Leg 4 eetlepels beslag op een cirkel en strijk het uit (ik deed het met een pannekoekenomdraaiding, kan ook met een spatel) tot een mooie cirkel. Bak elke keer 2 cirkels tegelijk voor ongeveer 10 minuten. Helemaal af laten koelen op rooster, maar laat het papier wel zitten! Maak zo ongeveer 14 plakken.
4. Klop voor de vulling slagroom zeer stijf met cacao en poedersuiker.
5. Bouw nu een toren van laagjes koek (zonder bakpapier) en laagjes vulling. Eindig met vulling en bestrooi de taart met de geraspte chocola.
Dit is echt zon taart die na een dag nog lekkerder smaakt dan op de dag dat hij gemaakt is. Na het maken minimaal 30 minuten laten staan voor op eten. Ik hoor graag hoe jullie hem vonden smaken!!
- 14 cirkels van 23 cm doorsnee gemaakt van bakpapier
- 350 gram roomboter
- 450 gram basterdsuiker
- 2 eieren
- 300 gram bloem (gezeefd)
- 2 eetlepels kaneel
- 8 dl slagroom
- 75 gram cacao
- 50 gram poedersuiker
- 75 gram geraspte of geschilde chocolade
1. Leg per keer 2 cirkels op een ingevet bakblik en warm de oven voor op 200 graden.
2. Roer de boter met de suiker zacht en romig, voeg dan een ei toe. Als het ei is opgenomen, ook het andere ei toevoegen. Zeef tot slot de bloem en kaneel in de boter en mix er een zacht doch stevig beslag van.
3. Leg 4 eetlepels beslag op een cirkel en strijk het uit (ik deed het met een pannekoekenomdraaiding, kan ook met een spatel) tot een mooie cirkel. Bak elke keer 2 cirkels tegelijk voor ongeveer 10 minuten. Helemaal af laten koelen op rooster, maar laat het papier wel zitten! Maak zo ongeveer 14 plakken.
4. Klop voor de vulling slagroom zeer stijf met cacao en poedersuiker.
5. Bouw nu een toren van laagjes koek (zonder bakpapier) en laagjes vulling. Eindig met vulling en bestrooi de taart met de geraspte chocola.
Dit is echt zon taart die na een dag nog lekkerder smaakt dan op de dag dat hij gemaakt is. Na het maken minimaal 30 minuten laten staan voor op eten. Ik hoor graag hoe jullie hem vonden smaken!!
zondag 5 februari 2012
Overheerlijke chocolade taart voor Johan!
Bodem
175 gr biscuitjes in kruimels
50 gram suiker
75 gram gesmolten boter
Vulling
100 gram suiker
50 gram bloem
1 theelepel zout
1 dl melk
50 gram chocolade in brokjes
3 geklopte eierdooiers
75 gram boter
1 theelepel vanille essence
250 ml slagroom
Verder nog
23 cm taartvorm
Deegroller
Dunschiller
Oven
Om te beginnen verwarm je de oven voor op 180 graden. Vet de taartvorm in met boter. Meng in een bak de verkruimelde biscuits met suiker en gesmolten boter met een lepel. Verder het mengsel over de bodem en de zijkanten van de taartvorm. Bak deze bodem voor 5 tot 8 minuten in de oven.
Meng in een pan met dikke bodem de bloem, suiker, zout en melk door elkaar tot een soort saus. Verwarm dit, en roer de chocolade erdoor totdat hij is gesmolten. Laat alles 10 minuten al roerend (!) opkoken. Dit roeren is erg belangrijk anders brand de boel aan. Neem de pan van het vuur voordat je met het volgende onderdeel begint. Klop in een kom de eierdooiers los met wat chocoladesaus, en giet dit mengsel al roerend terug in de pan. Verwarm op het vuur totdat de sdaus dik en romig is. Neem de pan van het vuur en roer er de boter en de vanille essence doorheen. Giet alles in de voorgebakken taartbodem, en dek af. Laat minimaal 4 uur afkoelen in de koelkast. Klop voor het opdienen de slagroom lobbig met wat suiker en verspreid deze over de vulling!
De taart word nog extra mooi en lekker door de volgende simpele versiering. Neem een stuk chocolade van de chocoladereep, en zet het gasfornuis aan. Houd het stuk chocola heel kort boven het vuur. Neem de dunschiller en schil hiermee chocoladekrullen van het stuk af. Herhaal dit, en verspreid de krullen over de taart en serveer. Een echte overheerlijke chocoladetaart die, vanwege de caramelachtige vulling, ook geliefd is bij niet-chocoladeliefhebbers!
175 gr biscuitjes in kruimels
50 gram suiker
75 gram gesmolten boter
Vulling
100 gram suiker
50 gram bloem
1 theelepel zout
1 dl melk
50 gram chocolade in brokjes
3 geklopte eierdooiers
75 gram boter
1 theelepel vanille essence
250 ml slagroom
Verder nog
23 cm taartvorm
Deegroller
Dunschiller
Oven
Om te beginnen verwarm je de oven voor op 180 graden. Vet de taartvorm in met boter. Meng in een bak de verkruimelde biscuits met suiker en gesmolten boter met een lepel. Verder het mengsel over de bodem en de zijkanten van de taartvorm. Bak deze bodem voor 5 tot 8 minuten in de oven.
Meng in een pan met dikke bodem de bloem, suiker, zout en melk door elkaar tot een soort saus. Verwarm dit, en roer de chocolade erdoor totdat hij is gesmolten. Laat alles 10 minuten al roerend (!) opkoken. Dit roeren is erg belangrijk anders brand de boel aan. Neem de pan van het vuur voordat je met het volgende onderdeel begint. Klop in een kom de eierdooiers los met wat chocoladesaus, en giet dit mengsel al roerend terug in de pan. Verwarm op het vuur totdat de sdaus dik en romig is. Neem de pan van het vuur en roer er de boter en de vanille essence doorheen. Giet alles in de voorgebakken taartbodem, en dek af. Laat minimaal 4 uur afkoelen in de koelkast. Klop voor het opdienen de slagroom lobbig met wat suiker en verspreid deze over de vulling!
De taart word nog extra mooi en lekker door de volgende simpele versiering. Neem een stuk chocolade van de chocoladereep, en zet het gasfornuis aan. Houd het stuk chocola heel kort boven het vuur. Neem de dunschiller en schil hiermee chocoladekrullen van het stuk af. Herhaal dit, en verspreid de krullen over de taart en serveer. Een echte overheerlijke chocoladetaart die, vanwege de caramelachtige vulling, ook geliefd is bij niet-chocoladeliefhebbers!
Op gesprek bij God
Ik wil in gesprek met U blijven, ik wil als een Vriend voor U zijn.
Neem mijn hart breek de trots uit mijn leven ook al doet het pijn.
Soms lijkt mijn gebed niet te landen, soms lijkt de hemel van steen.
Toch vertrouw ik Uw woorden van leven: Ik ben nooit alleen.
Ik wil niet leven op de vlakte, ik verlang naar de top van de berg.
Ik geef U al mijn angst en zwakten, Uw Geest maakt mijn handen weer sterk!
Til mij op! Wijs mij Uw weg! Ik wil U volgen!
In gesprek van Gerald Troost.
Ken je dat gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt? Dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je zegt of doet, of niet doet. Is die liefde je weleens aangeboden? En kon je hem toen aannemen? Deze gedachten vlogen vanmiddag door mijn hoofd, naar aanleiding van een preek die ik had gehoord. Het ging over Jezus volgen. Tijdens en na de preek voelde ik mij enthousiast worden. De spreker (83 jaar oud en stil going strong!) was op dreef en raakte een gevoelige snaar in mij. Jezus volgen, dat is namelijk iets wat ik heel erg graag wil!
Toen ik thuiskwam besloot ik wat tijd alleen door te brengen, met mijn bijbel kroop ik onder de dekens. In gesprek met God wilde ik aangeven dat ik Hem wilde volgen, Hem wilde kennen. Alleen het was, van mijn kant in elk geval, nogal een raar gesprek. Ik hoorde mijzelf de volgende dingen zeggen: ''God, kunt U mij laten zien wat Uw plan voor mijn leven is, zodat ik hierin kan wandelen. God, kunt U mij laten zien waar ik niet goed mee bezig ben zodat ik hier mee aan de slag kan. God wilt U mij helpen meer bijbel te lezen en blij te zijn zodat ik U kan uitstralen?'' Ik voelde me behoorlijk wanhopig eigenlijk. Het voelde alsof ik niet goed bezig was. Toen dacht ik terug aan mijn doop, en aan het proces wat daaraan vooraf ging. Ik worstelde met God onvoorwaardelijke Liefde, ik voelde mij niet perfect genoeg om mij te laten dopen. Toen liet God mij voelen dat hij van mij houdt, ook al was ik toen nog niet perfect.
En nu, ruim 11 jaar later en nog steeds verre van perfect, worstel ik hier nog steeds mee. Ik kan bijna niet geloven dat God van mij houdt, zonder dat ik iets voor Hem doe. Ik vind het moeilijk als ik merk dat God mij zegent, en heb dan altijd het gevoel dat ik iets terug moet doen,bijvoorbeeld meer bijbel lezen of meer aanbiddingsmuziek luisteren. In mijn gebed van vanmiddag was ik alweer alleen maar bezig met wat ik voor Hem kon doen, hoe ik voor Hem kon veranderen. Ik was al bijna weer een plan aan het smeden over welk tijdstip ik het beste elke dag stille tijd kon houden. Het willen lijkt soms zo makkelijk door te slaan in ''moeten'', moeten van mijzelf. Maar ik moet hem niet volgen, ik WIL Hem volgen. Ik wil niet bezig zijn met die balans van goede en slechte daden, ik wil niet al mijn tijd geven om voor Hem bezig te zijn. Ik wil Hem graag leren kennen om wie Hij is, en niet om wat Hij voor mij doet. Soms kan ik zo druk bezig zijn VOOR Hem, dat ik vergeet om MET Hem bezig te zijn. Het is nutteloos om mij druk te maken voor Hem, terwijl ik Hem niet ken!
Het zou net zijn alsof ik alleen maar bezig ben om voor mijn man eten te maken, kleren te wassen, zijn bed op te maken en al zijn troep achter zijn kont op te ruimen ZONDER dat ik samen met hem eet, met hem in een bed lig en met hem tijd doorbreng. Ik leer hem niet kennen door iets voor hem te doen, maar simpelweg door bij hem te zijn en tijd door te brengen.
God is een God van relatie, Hij wil graag in gesprek met mij! Niet een soort sollicitatiegesprek om te kijken wat ik voor Hem kan betekenen, maar meer een soort van date...?!
Neem mijn hart breek de trots uit mijn leven ook al doet het pijn.
Soms lijkt mijn gebed niet te landen, soms lijkt de hemel van steen.
Toch vertrouw ik Uw woorden van leven: Ik ben nooit alleen.
Ik wil niet leven op de vlakte, ik verlang naar de top van de berg.
Ik geef U al mijn angst en zwakten, Uw Geest maakt mijn handen weer sterk!
Til mij op! Wijs mij Uw weg! Ik wil U volgen!
In gesprek van Gerald Troost.
Ken je dat gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt? Dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je zegt of doet, of niet doet. Is die liefde je weleens aangeboden? En kon je hem toen aannemen? Deze gedachten vlogen vanmiddag door mijn hoofd, naar aanleiding van een preek die ik had gehoord. Het ging over Jezus volgen. Tijdens en na de preek voelde ik mij enthousiast worden. De spreker (83 jaar oud en stil going strong!) was op dreef en raakte een gevoelige snaar in mij. Jezus volgen, dat is namelijk iets wat ik heel erg graag wil!
Toen ik thuiskwam besloot ik wat tijd alleen door te brengen, met mijn bijbel kroop ik onder de dekens. In gesprek met God wilde ik aangeven dat ik Hem wilde volgen, Hem wilde kennen. Alleen het was, van mijn kant in elk geval, nogal een raar gesprek. Ik hoorde mijzelf de volgende dingen zeggen: ''God, kunt U mij laten zien wat Uw plan voor mijn leven is, zodat ik hierin kan wandelen. God, kunt U mij laten zien waar ik niet goed mee bezig ben zodat ik hier mee aan de slag kan. God wilt U mij helpen meer bijbel te lezen en blij te zijn zodat ik U kan uitstralen?'' Ik voelde me behoorlijk wanhopig eigenlijk. Het voelde alsof ik niet goed bezig was. Toen dacht ik terug aan mijn doop, en aan het proces wat daaraan vooraf ging. Ik worstelde met God onvoorwaardelijke Liefde, ik voelde mij niet perfect genoeg om mij te laten dopen. Toen liet God mij voelen dat hij van mij houdt, ook al was ik toen nog niet perfect.
En nu, ruim 11 jaar later en nog steeds verre van perfect, worstel ik hier nog steeds mee. Ik kan bijna niet geloven dat God van mij houdt, zonder dat ik iets voor Hem doe. Ik vind het moeilijk als ik merk dat God mij zegent, en heb dan altijd het gevoel dat ik iets terug moet doen,bijvoorbeeld meer bijbel lezen of meer aanbiddingsmuziek luisteren. In mijn gebed van vanmiddag was ik alweer alleen maar bezig met wat ik voor Hem kon doen, hoe ik voor Hem kon veranderen. Ik was al bijna weer een plan aan het smeden over welk tijdstip ik het beste elke dag stille tijd kon houden. Het willen lijkt soms zo makkelijk door te slaan in ''moeten'', moeten van mijzelf. Maar ik moet hem niet volgen, ik WIL Hem volgen. Ik wil niet bezig zijn met die balans van goede en slechte daden, ik wil niet al mijn tijd geven om voor Hem bezig te zijn. Ik wil Hem graag leren kennen om wie Hij is, en niet om wat Hij voor mij doet. Soms kan ik zo druk bezig zijn VOOR Hem, dat ik vergeet om MET Hem bezig te zijn. Het is nutteloos om mij druk te maken voor Hem, terwijl ik Hem niet ken!
Het zou net zijn alsof ik alleen maar bezig ben om voor mijn man eten te maken, kleren te wassen, zijn bed op te maken en al zijn troep achter zijn kont op te ruimen ZONDER dat ik samen met hem eet, met hem in een bed lig en met hem tijd doorbreng. Ik leer hem niet kennen door iets voor hem te doen, maar simpelweg door bij hem te zijn en tijd door te brengen.
God is een God van relatie, Hij wil graag in gesprek met mij! Niet een soort sollicitatiegesprek om te kijken wat ik voor Hem kan betekenen, maar meer een soort van date...?!
Abonneren op:
Posts (Atom)